PToSSD

Na afloop van de Tour of Sufferlandria viel ik natuurlijk in een enorm gat. Ook de Strava Cycling Base Mile Blast was inmiddels afgelopen, buiten fietsen was geen pretje en de eerste georganiseerde toertocht zou sowieso pas eind februari zijn.

Bovendien zijn de plannen voor een mooie hoogtestage in de zomer onderin de vriezer gegooid. Geen geld meer voor dat soort ongein, dus me nog een beetje verlekkerd bezighouden met de voorbereidingen daarvoor was er ook niet meer bij…

Van verveling word je vervolgens ziek en voor je het weet zit je in een winterdip…

Maar, ik was gelukkig niet de enige in een wak en voor de post-ToS slachtoffers werd al snel een “Post Traumatic Stress Disorder” Facebook groep gemaakt (PToSSD Support Group). Sindsdien ondersteunen we elkaar bij de verwerking. “Elkaar de winter door helpen” is het niet echt, want in (bijvoorbeeld) Australië is het volop zomer, maar dat brengt daar weer heel andere problemen met zich mee.

Mede door deze mentale ondersteuning ben ik inmiddels weer een beetje “boven Jan”. Bovendien kwam Strava al snel met een nieuwe uitdaging, de “Quarq Power Trip”, die inhield dat er 100 mijl (161 km) gereden moest worden in één rit. Een serieuze test op de racefiets – die afstand doe ik niet op de ATB – bracht mij al aardig in de buurt (130 km), dus ik was er klaar voor…

Helaas was de winter nog niet klaar en afgelopen weekend zat het er gewoon niet in – mijn “basisrit” de Snel Ontwakingstocht van 100 km werd afgelast en zelfs Kuurne-Brussel-Kuurne voor de profs ging niet door. Ik heb mezelf maar afgebeuld tijdens de virtuele Maratona dles Dolomites, althans het Sella rondje daarin. Dat was bijna 3 uur op de Tacx en ik was destijds “in het echt” minder moe na afloop…

Volgend weekend zitten we in Temse voor een mahjongtoernooi, maar daarna is het vrijwel ieder weekend raak – de lente staat voor de deur!