Tegernsee

Tegernsee

11 t/m 13 augustus 2008

Voorafgaand aan het ‘Austrian Open 2008’ in Feldkirchen, werd als voorbereiding op de Gerlitzen en de Stelvio in de Beierse Alpen een paar dagen een trainingskamp opgeslagen.

Uitvalsbasis was het pittoreske Bad Wiessee aan de Tegernsee – in de omgeving talrijke ‘almen’ waarvan de meeste niet geschikt om met een racefiets op te rijden. Met de mountainbike (crosser) trouwens ook vaak niet, maar dat wist C. niet toen hij en Toerbeest vertrokken en bovendien bleek zijn fiets ook niet “ingericht” om hellingen van 20% te beklimmen…

Uitzicht ergens op een Alm rond de Tegernsee

En dat terwijl het dus bedoeld was als opmaat voor het meer serieuze werk in Oostenrijk waar de Gerlitzen oorspronkelijk het hoofddoel van de reis was. Maar die niet misselijke beklimming werd uiteindelijk op zijn beurt weer tot voorbereiding gedegradeerd – de Stelvio werd het nieuwe hoofddoel…

Gedurende de paar dagen dat ze er verbleven, ondernam C. – met wisselend succes – verschillende fietstochten op de crosser en het hoogtepunt was natuurlijk de rit die hij met T. samen maakte.

De tochtjes tijdens de Tegernsee stage:

Aueralm pt. 1
Rondje Tegernsee
Aueralm Revisited
Achenpass

Valepp waterval in de omgeving van de Tegernsee

Luik-Bastenaken-Luik 2008

Luik-Bastenaken-Luik 2008

9 Augustus

Lou en Ton gingen sowieso niet mee en Kees was te laat met aanmelden, dus Cyclopaat reed 9 augustus de ‘officiële’ Luik-Bastenaken-Luik van Le Champion in zijn eentje. Nou ja: met 5.000 deelnemers in totaal, kun je natuurlijk niet zeggen dat je alleen rijdt…

Het parcours van de 170 km ging over grote stukken gelijk op met dat van de door VC La Redoute georganiseerde LBL (zie hieronder), maar het was toch anders. Weliswaar zagen we de gele driehoeken van dat parcours regelmatig op het wegdek, maar sommige beklimmingen werden van een andere kant genomen, of waren gewoon ‘nieuw’ (voor C. althans).

Vanaf kilometer 95 werd het pas echt leuk, met de Wanne, Côte d’Amermont (ook max. 21%), Côte du Maquisard en natuurlijk La Redoute. Waar de d’Amermont er behoorlijk inhakte, viel La Redoute deze keer mee. Misschien toch vanwege de foto en het publiek (veel mensen daar, net als op de Keutenberg bij de AGR).

En na La Redoute mocht het laatste obstakel (Côte du Hornay) eigenlijk geen naam hebben en werden die laatste 28 kilometers in vliegende vaart (want vrijwel alles naar beneden) afgelegd.

Leuk was de ontmoeting met Freeze (c.s.). C. reed hem nota bene ongemerkt voorbij, maar Freeze had hem in de smiezen. Een aantal kilometers (en de Wanne) deden ze ‘samen’, maar daarna verloren ze elkaar weer uit het oog.

De organisatie was prima, de verzorging okay – als ze nou gewoon op iedere (controle)post ook drank / water verstrekken, i.p.v. dat je dat zeer duur moet kopen, is het eigenlijk helemaal perfect. De route was schitterend, deels dus bekend deels nieuw, maar waar mogelijk ‘landelijk’. Het laatste stuk door Luik vond C. echter niet prettig, zo midden tussen het voortrazende gemotoriseerde verkeer, met de vaak onoverzichtelijke kruisingen aldaar.

Al met al wederom een leuke ervaring – op naar onze eigen ‘Drieländer Giro‘ voor het echte werk!

Statistieken:

Kilometers: geregistreerd 164 km (officieel 166 km)
Netto rittijd: 6:30 (25,2 km/h)
Geregistreerde hoogtemeters: 2.491
Gemiddeld percentage: 6% omhoog en 5% naar beneden.

Voorbereiding

Om een beetje kilometers in de benen te krijgen rijdt C. de nodige ‘georganiseerde rondjes’. Zo reed hij de Mergellandroute eindelijk eens een keer (dik 130 km i.p.v. de 110 volgens opgave en bijna 1.100 hm) en zoekt hij ook buiten ‘zijn domein’ interessante routes.

Eén van die tochten werd op de intrigerende naam geselecteerd (en hij was toch in Almere dat weekeinde). Op 6 juli werd vanuit Weesp namelijk de ‘Heuveltocht’ gereden. Een heuveltocht vanuit Weesp? Op advies van Freeze werd voor de zekerheid de 27 achter gemonteerd 🙂

De tocht ging richting de Utrechtse Heuvelrug, alwaar de Doornse berg 4x werd beklommen. Het hoogtepunt lag natuurlijk in Amerongen, alwaar de Amerongse berg bedwongen moest worden… Afijn, veel meer dan een redelijke training (150 km in 4:48) was het niet – qua hoogtemeters is de gemiddelde ‘boodschappentocht’ thuis uitdagender…

Wel een uitdaging was de LBL van VC La Redoute. Deze voorbereidings- en verkenningstocht voerde voor een groot deel over het parcours dat op 9 augustus ook gereden wordt. Er werd gestart in Aywaille (25 km onder Luik) – C. koos voor de 115 km, maar deed op het eind wel ‘La Redoute’ er extra bij. Dat parcours is nagenoeg gelijk aan de 170 van de ‘echte’ LBL, maar dan zonder de kilometers tussen Luik en Aywaille (vv).

Leuk was het weerzien met stukken van het parcours waar in 2004 het Ardennenoffensief van de Bike Rebels plaatsvond (rond Trois Ponts, Vielsalm en Stoumont). Het gemiddelde over de totaal 125 km – in net geen 5 uur – kwam op 5% (met het maximum van 21% op La Redoute) en er werden 1.676 hoogtemeters genoteerd.

Limburgs Mooiste 2008

Limburgs Mooiste 2008

17 mei

Die weergoden hebben zeker ruzie met de fietsgoden… Was het de afgelopen pakweg twee weken prachtig weer, de nacht voor LM begon het te regenen en – met uitzondering van een paar ‘regenvrije’ maar beslist niet droge periodes – bleef dat de hele zaterdag zo.

Ach ja, als je eenmaal nat bent, is er meestal toch best te fietsen, zeker als de temperatuur niet al te onaangenaam is. En dat was dan ook niet zo – een graadje of 15 denken we en niet bijster veel wind. Alleen ergens rond een uur of één was het een poosje erg onplezierig, met als gevolg o.a. water in de schoenen, maar toen het wat beter werd, werden de doornatte kleren verwisseld voor droge en ging het weer prima. Ja, dat Toerbeest niet mee kan rijden, is dan eigenlijk wel weer een voordeel…

Afijn, vroeg van huis vertrokken voor de pakweg 13 km naar Landgraaf en daar aangekomen natuurlijk maar gelijk door de start gereden. ‘Draaien en keren’ stond er op de website en dat was met name in het begin behoorlijk zo. Om kilometers te maken werd er ook op het plateau rond Ubachsberg – Elkenrade – Eys behoorlijk ‘gelust’, maar de klimmetjes waren allemaal bekend.

De Keutenberg niet, de Vrakelberg wel in het parcoursTegen de tijd dat we – in de beklimming van de Vrakelberg – op de foto werden gezet, hadden we trouwens al een stuk of 50 ongelukkigen langs de kant zien staan met een lekke band. Dat krijg je natuurlijk met regen en we hoefden niet lang te wachten of we waren ook aan de beurt. Net de Oude Elkenraderweg bedwongen en Lou reed lek. In totaal hadden we ‘slechts’ vier lekke banden vandaag, Kees twee keer en Lou en Ton elk één. Inderdaad, C. hield het ook niet droog vandaag maar lek reed hij niet 🙂 Het totale aantal lekke banden zal wel in de duizenden gelopen hebben…

T. stond met de eerste verversingen bovenop de Cauberg, waarna we af spraken elkaar bij de abdij van Val-Dieu, waar de 2e controle was, weer te ontmoeten. Dit was na de volgens C. mooiste beklimming van de dag, de Rullen, met een prachtig kasteeltje / landhuis op de top, waarvan de bewoners een wel zeer bijzonder uitzicht hebben. In de Moulin du Val-Dieu werd koffie met appelgebak genuttigd (op z’n Belgisch en ietsjes te koud geserveerd – de koffie was goed), waarna het weer verder ging.

Wel was het even doorbijten, omdat niet alleen de regen met bakken naar beneden kwam, maar de Grijze Rots ook verrassend snel op de route bleek te liggen en het gebak nog niet geheel was gezakt. Toch niet goed op het routekaartje gekeken dus en de Kosenberg naderde ook nog eens met rasse schreden. Dat was het enige obstakel waar C. nog nooit overheen was gefietst en die leek met 17% maximaal en 8% gemiddeld de grootste kuitenbijter van vandaag te worden. Toch viel dat best mee (of tegen) en we waren alweer ‘op de terugweg’ richting Landgraaf…

C. reed richting het Bovenste Bosch stug door toen er achter hem blijkbaar werd geroepen dat er weer één lek gereden was – halverwege de klim vertrouwde hij het niet en na een paar minuten gewacht te hebben, keerde hij weer om en vond de rest van het gezelschap uiteindelijk terug (Ton had inderdaad lek gereden).

Na de Camerig en de Vaalserberg werd van kleding gewisseld – C. was destijds bij die ‘legendarische’ 1e AGR niet, maar nu dus wel goed voorbereid en had ook de andere heren van harte uitgenodigd om verschoningen in de auto te leggen. Dat beviel eenieder uitstekend en misschien dan niet fluitend, maar toch relaxed werden de laatste ‘regenvrije’ kilometers voltooid.

Natuurlijk deed de Rohrberg een beetje pijn en was men in meerderheid blij dat Huls niet via de moeilijkste weg genomen werd. En ook het Imstenrader Bos leek moeilijker dan ‘s ochtends (toen het dan ook een afdaling was), maar ach, we waren er bijna. In de laatste kilometer had Kees zijn tweede lekke band van de dag en op weg naar huis werden we ook weer getroffen door de regen, maar de douche was lekker warm…

Totaal voor vandaag ruim 182 km – de tocht was 156 (met de extra Bovenste Bosch lus) en Brunssum – Landgraaf v.v. is 26 km. De hoogtemeter gaf 2.645 aan, waarvan volgens officiële opgave 2.390 uit het reguliere parcours.

Voorbereiding

Van Woossie hoor je natuurlijk niks dan oorverdovende stilte, zo tussen begin december en half mei. In die periode – met name in december en januari – is de inschrijving voor de AGR en Limburgs Mooiste. Hij houdt zich dan angstvallig stil, veinst een winterslaap, totdat hij van zich laat horen, als Toerbeest jarig is. De AGR is dan al verreden en de inschrijving voor LM of Jean Nelissen gesloten…

Ach, Cyclopaat is het wel gewend om alleen te rijden – hij had dit jaar geen zin in de AGR en kon bovendien niet in dat weekeinde, dus werd voor het – naar verluidt zeer aangename – alternatief gekozen: de Rode Lus van Limburgs Mooiste.

Op het laatste moment vond hij trouwens een paar toerfietsers in het fitnesscentrum waar hij en T. tegenwoordig trainen. Ton, Lou en Kees fietsen elke week 2x – op woensdagavond een uurtje of twee geaccidenteerd en op zaterdag een uur of vier door het Limburgs massief. Met hen werd een tochtje van bijna 100 km gemaakt op 3 mei en dat beviel prima, met als gevolg dat ze samen LM rijden dit jaar.

Lou is navigator en bedenkt de routes, maar de LouLou hapert wel eens en zo kom je ook aan je kilometers 🙂 In ieder geval werden een paar uitdagingen uit LM genomen, hoewel zowel de Camerig als de Eyserbosweg er niet tussen zaten vandaag. In Wittem werd de traditionele koffie met vlaai genuttigd, waarna het (dus) niet rechtsaf ging naar Eys, maar rechtdoor richting Dodeman. Na bijna 100 km gingen de fietsen weer in de berging…

De week daarna zaten T. en C. – met zoon Bert – van maandag t/m vrijdag(ochtend) voor een midweek in het Landal Greenparks complex van Hoog-Vaals. Een prachtige uitvalsbasis voor wat mooie tochten, hoewel meestal opgedeeld in een stuk voor watjes (met Bert in de ochtend) en een stuk voor idioten (alleen voor C. in de middag).

Nadat Bert vrijdags met de tong op de schoenen weer naar Almere was vertrokken, reed C. zondag en maandag nog twee stoere rondjes. In totaal werden in een week derhalve 5 ritten voor krap 600 km en 6.200 hoogtemeters gemaakt. Daarna vond hij het welletjes en de rest van week werd gerelaxt…

Elfstedentocht 2005

Elfstedentocht 2005

Met dank aan (de vader van) Freeze, die de startbewijzen had bemachtigd, hetgeen voor een normale wielertoerist zoiets is als het winnen van een flinke prijs in de Staatsloterij, de ultieme tocht van 2005! Hier hadden ze voor getraind, met toertochten die soms wel tot 175 – 200 km reikten, hoogtestage in de Ardennen en dus was de Elfstedentocht toch ‘in de pocket’?

Ja, van zelfonderschatting kon je Bike Rebels niet betichten in die dagen… Anderzijds, getraind waren ze best wel en ze reden de 248 km toch ook uit? Nou dan! Maar het knaagde – bij C. in elk geval – dat ze er toch wel behoorlijk lang voor onderweg waren geweest. Zeker, de vele opstoppingen bij de stempelposten waren mede debet aan de totale benodigde tijd, maar het tempo lag toch niet zo hoog als van tevoren gedacht, terwijl het ‘s-morgens eerst nog van een leien dakje ging.

16 mei

Door gebrek aan ervaring, kwamen we in onze argeloosheid rond 6:40 op de startplaats aan, niet wetende dat de vijf ná ons startende groepen daar de doorgang naar de startlijn alvast blokkeerden. We vertrokken dan ook om 7:12 met groep 17, maar wat maakt het verder uit? Op het traject Harlingen – Franeker – Holwerd – Dokkum hadden we de wind redelijk ‘in de zeilen’ en bleef het droog. We begonnen ons eigenlijk al af te vragen of we bij de tijdcontrole in Dokkum lang zouden moeten wachten, voor we verder mochten. Maar doordat er af en toe eens een brug open was en de stempelposten natuurlijk redelijk als opstoppingen fungeerden, viel dat reuze mee…

En gelukkig waren de weergoden ons wederom goed gezind, want tegen het middaguur (in Leeuwarden) begon het zachtjes te regenen en zakte de temperatuur een graad of vijf (naar een lekkere +5 – altijd nog aan de warme kant, maar goed). Ook de wind nam lekker toe, zodat de gevoelstemperatuur wel dik onder nul was. Bolsward – Sneek – IJlst verliep nog redelijk ‘rustig’ maar toen in Sloten een brug open was, waarachter meteen een stempelpost lag en de vertraging opliep naar 20 minuten, begon het lichaam al lekker te verkleumen.

 

De échte fun begon vervolgens natuurlijk pas na Oudemirdum (km. 193) – op de dijk (richting) Stavoren – Hindeloopen blies de wind straf ‘op kop’ en in het altijd gezellige Hindeloopen zelf moesten we ook weer bijna 20 minuten ‘schuifelen’. Maar ja, Workum lag om de hoek en daarna was het nog maar 12 kilometer vol tegen de wind in naar Bolsward…

We arriveerden uiteindelijk om 20:05 om moe maar voldaan onze speciale medailles – vanwege ‘Bolsward 550 jaar’ – in ontvangst te mogen nemen. Daarna mochten we weer naar huis en – al zeggen we het zelf – we hebben toch weer een aardige prestatie verricht, die best mag worden bijgeschreven in de archieven van de Bike Rebels!

Met tot slot bijzondere dank aan de vader en partner van onze Freeze – die hebben ons vanaf Leeuwarden tot de finish moreel en fysiek gesteund met lekkere bakjes koffie en ‘versnaperingen’ op een aantal punten langs de route. En natuurlijk aan Sssuperman en de moeder van Freeze (ook met partner) die ons hebben toegejuicht langs de route, net als al die andere mensen die de kou en regen trotseerden voor hun huizen…

AGR 2005

Toerversie AGR 2005

De eerste keer is altijd de gedenkwaardigste, toch? Na de stage in de Ardennen, de winterse training (in het veld, op het strand en – onder leiding van Koenmando – ook veel op de spinfiets binnen) waren ze er helemaal klaar voor: de Amstel Gold Race! Wellicht dat sommigen het als voorbereiding op de Elfstedentocht zagen, maar die is helemaal ‘plat’ – de AGR heeft echte bergen. (Ja, de Limburgse heuvels waren toch net als de Ardennen, dus dat waren bergen – alleen C. moest er schamper om lachen, temeer daar ze ook nog eens slechts 100 km zouden rijden en dat parcours, zo had hij uitgevogeld, ging voornamelijk door midden Limburg…)

Afijn, achteraf was deze AGR voornamelijk gedenkwaardig vanwege het miserabele weer (zelfs de Bike Rebels hebben een grens aan hun vermogen om in de ijskoude regen lol te trappen) en vanwege de totale mislukking om als groep de tocht te volbrengen. Het was trouwens ook de laatste AGR die als ‘Bike Rebels’ gereden werd, maar dat had andere oorzaken…

C. probeerde er in 2005 toch nog een mooi verslag van te maken; de goede ervaring bij de ‘ergens halverwege’ gelegen fietswinkel, leidde in 2007 tot aanschaf van nieuwe racers aldaar. Dat was namelijk bij Jos Feron

16 april

Lekker weer was het, graadje of 10, miezerige regen… Ja, echt weer voor een fijn stukje fietsen door het schitterende Limburgse landschap. En dat terwijl we donderdags en vrijdags nog dachten dat de zon zou schijnen – je moet er niet aan denken, toch? Die watjes van een profs vonden het de dag erna ‘slecht weer’ omdat het een beetje mistte – het regende toen nauwelijks meer hoor!

Nadat ze nog even hadden zitten wachten of het nog harder ging regenen, vertrokken de Bike Rebels stipt om twintig over negen voor hun rondje. Reeds op de 1e helling reed ons Toerbeest haar onplatbare achterband aan flarden. Leuk hoor, die Schwalbe Marathon Plus, maar als je binnenband ploft, sta je toch raar te kijken.

Alleen C. had trouwens in de gaten dat ze stilstond; de rest was doof voor zijn gefluit. Omdat ze aankondigde er dan maar meteen mee te stoppen, reed hij uiteindelijk dan ook maar door, op jacht naar de rest van de groep, die hij een kilometer of wat verder dan ook vloekend weer achterop reed.

Natuurlijk ging T. toch stiekem bij de nota bene net voorbij gereden fietswinkel de band vervangen, zodat wij later pas vernamen dat ze achter ons zat en toch doorreed.

Relatief gezien was onze ‘totale malheur’ van de dag verder trouwens erg laag: alleen No Nickname reed zijn ketting er op de Maasberg een keer af, verder was er geen mechanische (domme) pech. Na een kilometer of 40 bleek dat Debbie (van Koenmando) het niet ging redden en zij volgden van daar af een andere, kortere route.

Ergens halverwege stopten Woossie en Cyclopaat bij Jos Feron voor het aankopen van nieuwe (droge!) kleding, waarbij No Nickname en Freeze doorreden (alleen Freeze had zich natuurlijk tot in de puntjes en dus goed voorbereid en had nergens last van).

Tot ontsteltenis van de weer opgewarmde twee, bleek het wachten op Toerbeest tevergeefs: zij was – verkleumd en blind voor de omgeving, dus ook voor de betreffende wielerzaak – inmiddels voorbij gereden en reed op eigen kracht de rit uit.

De intentie om als groep de tocht uit te rijden, moesten we dus al snel laten varen. En dat met mobieltjes in de zak: je zou toch denken dat we dat beter hadden kunnen coördineren… We hopen dat het tijdens de Elfstedentocht wél lukt.

Afijn, ruim voor het ‘happy hour’ was eenieder binnen en kon het glas geheven worden. Jammer dat er niet van alle Bike Rebels foto’s zijn gemaakt (minpuntje voor de organisatie), maar de medailles hangen er mooi bij…