Aueralm Revisited

Nadat met T. als afsluiting van de Tegernsee Runde nog even op een terrasje een versnapering was genuttigd, was C. vastbesloten de Aueralm vandaag wel te overwinnen (zie eerste poging). De kaart werd nog eens goed bestudeerd – wederom tevergeefs zoals later bleek – en hoewel het er al weer dreigend uitzag, vertrok hij toch.

Pfff...Deze keer wel van de goede parkeerplaats, maar na twee richtingaanwijzers alweer op de verkeerde route. Een bessenplukkende wandelaar werd om raad gevraagd, maar die was ook van mening dat het – via de route die nu voor hem lag – onbegonnen werk was om de Aueralm te beklimmen. Beter ging hij door naar de Schwarztennalm – ook leuk en maar een klein stukje steil.

Dat kleine stukje bleek dan wederom bijna een kilometer tegen 20 – 25%, maar dat was al niet echt een probleem meer. Bovenop (1.027 meter) de haast desolate Schwarztenn aangekomen, wist C. het ook niet meer en maakte rechtsomkeert. Eigenlijk wilde hij dan maar terug naar het hotel, maar bij de laatste richtingaanwijzer (de 1e dus op de heenweg), stopte hij toch nog even om te proberen te achterhalen waarom hij steeds op van die onmogelijke stukken terecht kwam.

Tot zijn stomme verbazing bleek er aan de achterkant van de betreffende boom ook nog een bordje te hangen, met daarop ‘Aueralm über Waxelmoos’ en dat zou hem dan moeten zijn. Dus besloot hij toch nog maar een poging te wagen…

Bemoedigend toegesproken door afdalende wandelaars, werd de klim ingezet en al gauw werd duidelijk waarom men hem zo vriendelijk sterkte had gewenst. De meter stond namelijk al weer stijf boven de 20% en er leek geen einde aan te komen. Toen C. dan toch begon te denken dat dit een alm te ver was, vlakte het zowaar af naar 15%, zodat hij besloot nog even door te rijden.

Mooi uitzicht...Enkele uitschieters daargelaten, werd de rest van de route omhoog tegen dat – toch niet misselijke maar wel doenlijke – percentage afgelegd. Erg snel ging het al niet en dat bleef zo, maar de top (1.269 meter) werd gehaald en als dank mocht hij foto’s maken van het dichte wolkendek / de dichte mist ter plaatse.

Daarna volgde een bijna onverantwoord gevaarlijke afdaling langs een andere route, die dus langs het pad bleek te gaan waarover hij zich de dag daarvoor tegenop had proberen te worstelen. Hij moest regelmatig met z’n volle gewicht achterover gaan hangen om niet over de kop te gaan. Eigenlijk onbegonnen werk – als afdaling al bijna niet te doen, laat staan dat je daar tegenop klimt (noot: zeker niet met de 21 achter dus, maar ook niet met een 31)…

Moe maar voldaan bereikte hij weer de veilige haven van het hotel, waar T. bezorgd had zitten wachten omdat het ‘in het dal’ zo geonweerd had. Dat was hem dan tenminste nog bespaard gebleven deze keer.

Lengte rit: 28,3 km
HM: 1.153 (dagtotaal incl. Rondje Tegernsee)
Max. stijging: 30% zowel omhoog als naar beneden.

Aueralm, 1e poging

Toen ze maandag rond 15:00 in Bad Wiessee arriveerden, was C. al niet meer te houden. Door diverse plichtplegingen die eerst afgehandeld moesten worden, werd het uiteindelijk tegen 17:00 voordat hij op zijn fiets stapte. Tegen die tijd was de lucht al bijna inktzwart, maar hij ging toch.

Links of rechts? Niet rechts dus...Hij wilde de Aueralm beklimmen – die was vanuit Bad W. te doen en zag er ‘leuk’ uit. Vol goede moed ging hij op pad en brak na een paar kilometer het dorp uit gelijk zijn benen op een 1e klim van > 20% die nog maar naar de startplaats (parkeerplaats) leidde.

Achteraf bleek hij trouwens de verkeerde parkeerplaats als startplaats te hebben uitgezocht, maar het leed was al geschied.

Maar zie, vanaf de start liepen de eerste 2 – 3 kilometers geleidelijk omhoog aan maximaal 10 procent. Dat zag er goed uit, maar inmiddels was het wel gaan regenen.

Aangezien hij echter in het bos reed, had hij daar weinig last van, dus hij ging door. Helaas begon het stijgingspercentage volgens de fietscomputer eerst op te lopen naar waarden boven de 15% en vervolgens naar boven de 20%.

Hoewel er bij Jos werd beweerd dat je met een 31 achter * ‘tegen een muur op kunt rijden’, kwam C. tot de ontdekking dat die dan toch niet kilometers lang kon zijn. Niet op zijn niveau in elk geval…

Terwijl hij wanhopig zocht naar een plek om even op adem te komen (als je afstapt is het vrijwel onmogelijk om weer op gang te komen, zeker op een bospad met stenen en grind), kwam een wandelaar hem tegemoet. Echt niet...

Hoewel die bijna van verbazing leek om te vallen, wist hij C. toch te melden dat het – gezien het aankomende onweer – beter was om zich uit de voeten te maken.

Hij was niet lang geleden een boshut gepasseerd waar geschuild kon worden. C. meende daarnaast te begrijpen dat de goede man hem probeerde duidelijk te maken dat de klim waar hij zo dapper mee bezig was, sowieso onbegonnen werk was.

Gezien het zwart voor zijn ogen – en dan niet van het weer – koos hij dan ook eieren voor zijn geld en maakte rechtsomkeert. Net op tijd, want 2 minuten later barstte een onbedaarlijk noodweer los…

Toen dat was uitgewoed, werd voorzichtig de rest van de afdaling afgelegd en geheel doorweekt werd uiteindelijk het hotel bereikt. Een goed begin is het halve werk – deze poging was weliswaar gestrand, maar C. zon op wraak.

Lees ook: Aueralm revisited

* Tijdens de (na)jaarlijkse ‘check up’ van de Bulls bij Jos Feron, viel het kwartje… C. had in de tijd dat ze nog veel op de weg koersten met de ATB natuurlijk heel stoer geen behoefte aan dat ‘achterlijke’ verzetje en er lag een 12-21 op de fiets.

Bovendien, maar dat was gewoon achteloosheid, had die gek zijn onplatbare Schwalbe Marathon Plus er nog op liggen en die zijn nagenoeg profielloos. Hoezo, goed voorbereid?

In werkelijkheid erger...

Tegernsee

Tegernsee

11 t/m 13 augustus 2008

Voorafgaand aan het ‘Austrian Open 2008’ in Feldkirchen, werd als voorbereiding op de Gerlitzen en de Stelvio in de Beierse Alpen een paar dagen een trainingskamp opgeslagen.

Uitvalsbasis was het pittoreske Bad Wiessee aan de Tegernsee – in de omgeving talrijke ‘almen’ waarvan de meeste niet geschikt om met een racefiets op te rijden. Met de mountainbike (crosser) trouwens ook vaak niet, maar dat wist C. niet toen hij en Toerbeest vertrokken en bovendien bleek zijn fiets ook niet “ingericht” om hellingen van 20% te beklimmen…

Uitzicht ergens op een Alm rond de Tegernsee

En dat terwijl het dus bedoeld was als opmaat voor het meer serieuze werk in Oostenrijk waar de Gerlitzen oorspronkelijk het hoofddoel van de reis was. Maar die niet misselijke beklimming werd uiteindelijk op zijn beurt weer tot voorbereiding gedegradeerd – de Stelvio werd het nieuwe hoofddoel…

Gedurende de paar dagen dat ze er verbleven, ondernam C. – met wisselend succes – verschillende fietstochten op de crosser en het hoogtepunt was natuurlijk de rit die hij met T. samen maakte.

De tochtjes tijdens de Tegernsee stage:

Aueralm pt. 1
Rondje Tegernsee
Aueralm Revisited
Achenpass

Valepp waterval in de omgeving van de Tegernsee