Passo Giau

Met z’n 2.236 meter krijgt de Giau geen topnotering in de lijst van hoogste bergpassen in Europa, maar qua percentages liegt deze klim er niet om, zeker niet vanuit Selva de Cadore.

Onze eerste standplaats tijdens de hoogtestage van 2011 (bij Val Gardena) was al op fietsafstand van de Giau, maar in 2015 deed ik het nóg beter, want toen verbleven we in het Corvara, dus aan de ‘goede’ kant voor de Giau.

Overigens was ik in 2011 wel zo slim om de Gardena met de auto over te rijden en pas bij de voet van de Valparola op de fiets te stappen en stond de Giau vanuit Selva op het menu.

In 2015 was ik iets minder voorzichtig en beklom ik eerst de Tre Cime di Lavaredo om vervolgens de Giau vanuit Pocol te ‘bestormen’…

Verslagen – op bikerebel.com – van 2011 hier en van 2015 hier.

Een mooie pas om in een combinatieronde te rijden, zoals bijvoorbeeld ook in de Maratona dles Dolomites.

Selva di Cadore

Profile GiauDeze beklimming is die van de Maratona en is vanaf Selva di Cadore dik 10 km lang, waarin 922 hoogtemeters worden overwonnen (9,1%). Dat percentage is dus niet misselijk en zoals vriend Thomas Braun dan ook meldde: “Ah, de Giau. Rijmt op au”.

Bovendien is het naar Selva di Cadore vanuit Caprile ook nog een kilometer of 5, met daarin dik 300 hoogtemeters. Kom je vanaf de Passo Staulanza, dan is het uiteraard een “freebie”.

Dat de Giau niet voor de poes is, ervoer ik dan ook aan den lijve in 2011, toen die dus “slechts” werd voorafgegaan door de toch ook niet misselijke Valparola – de Falzarego (vanaf Pocol) was daarna haast een makkie.

En hoewel er een paar mooie haarspelden met uitzicht in de klim zitten, is deze mij verder niet in het geheugen gegrift vanwege de prachtige vergezichten, hoewel het 360 graden panorama op de top wel adembenemend was…

Profiel op ClimbByBike
Video van the Col Collective

Pocol

Profile Passo Giau - PocolDe algemeen als “makkelijke” kant van de Giau aangeduide klim is die vanuit Pocol. Die is 8,6 kilometer lang met 716 hoogtemeters – dat is “slechts” 8,3% gemiddeld.

Helaas geldt ook hier dat Pocol, tenzij vanuit de afdaling van de Falzarego, alleen te bereiken is vanuit Cortina d’Ampezzo, hetgeen zo’n 4 kilometer en 300+ hoogtemeters toevoegt. In mijn ervaring is dat dus niet echt veel makkelijker, het is alleen (iets) sneller voorbij…

Deze kant werd in 2015 beklommen vanuit Cortina – de eerste 4 kilometer tot Pocol dus gemeenschappelijk met de Falzarego – nadat de Tre Cime di Lavaredo me al had gesloopt. Het grootste deel ook nog eens in de ijskoude regen en met een fikse wind in het bovenste, meer open, deel.

Veel genieten van mooie vergezichten was er ook nu weer niet bij, maar de laaghangende bewolking verpeste waarschijnlijk ook veel. In elk geval een klim die ik niet snel zal vergeten…

Profiel op ClimbByBike

Mortirolo

Nog zo’n gevreesde, steile beklimming: de Mortirolo of Passo della Foppa, favoriete berg van Marco Pantani. Ik beklom deze in 2011 vanuit Mazzo en in 2015 vanuit Monno.

“Als je dood wilt, moet je hier wezen” – bemoedigende woorden uit “Fietsen door de wolken”…

Echter, volgens mij is de Mortirolo, de zware kant vanuit Mazzo di Valtellina, niet veel erger dan bijvoorbeeld de Gerlitzen (en wie kent dat ding?)…

Verslag 2011 hier, 2015 hier (bikerebel.com, Engels)

Mazzo di Valtellina

Profiel van de Mortirolo vanuit MazzoDeze beklimming van de Mortirolo is bijna 12,5 kilometer lang, waarin je 1.300 hoogtemeters overwint – een gemiddelde van 10% en je mag je “verheugen” op stukjes van 18, 19, 20%… Wel is de klim gelijkmatig in steilheid en pas de laatste kilometer is wat minder heftig, zodat je nog een beetje goed op de foto komt als je boven bent.

Via deze kant kom je ook langs het monument ter ere van Pantani – dat staat in bocht 11, zo’n 4 kilometer onder de top.

De top is trouwens nogal verlaten – zoals op de Zoncolan is er niks te beleven. Wil je een versnapering nuttigen, rijdt dan even door naar beneden richting Monno, want zo’n kilometer verderop vind je daar de Albergo “Passo Mortirolo”…

Profiel vanuit Mazzo op ClimbByBike.com

Profiel Mortirolo vanuit GrosioEen iets minder zwaar alternatief op de westflank, is de Mortirolo vanuit Grosio dat iets ten noorden van Mazzo ligt.

Deze klim is 15 kilometer lang, met dik 1.200 hoogtemeters. Ik heb deze tot twee keer toe als afdaling gereden, nog nooit als klim. Voor zover mogelijk te beoordelen in een afdaling, lijkt deze klim een stuk onregelmatiger, hetgeen ook wel overeenkomt met het profielkaartje van CBB.

De “makkelijkere” stukken worden echter afgewisseld door zo mogelijk nóg steilere stukken dan in de klim vanuit Mazzo, dus “iets minder zwaar” lijkt mij twijfelachtig…

Profiel vanuit Grosio op ClimbByBike.com

Profiel van de Mortirolo vanuit EdoloVanuit het (zuid)oosten kun je vanaf Edolo de Mortirolo op – dit is de aanloop naar de Tonale vanuit Ponte di Legno en de Mortirolo begint eigenlijk pas echt bij Monno.

Vanaf daar overwin je 800 hoogtemeters in ongeveer 10,5 kilometer – relatief gezien dus een makkie. En zonder overdrijving durf ik wel te stellen dat deze klim inderdaad de makkelijkste van de drie* is, hetgeen er nog altijd op neerkomt dat je er behoorlijk kapot kunt gaan…

Er zitten uiteraard ook stukken in waar de percentages flink oplopen en met name het stuk op zo’n 2 kilometer van het eind – bij San Giacomo – hakt er even flink in: onder beschutting van de bomen, loopt het percentage daar wel op naar zo’n 16%.

Vanaf deze kant kom je ook eerst langs de enige uitspanning in de buurt van de top – ongeveer een kilometer vóór je daar arriveert, kom je langs de Albergo.

Profiel vanuit Edolo op ClimbByBike.com

+++

* Er lopen nogal wat wegen naar de top van de Mortirolo, waarvan velen niet meer dan (veredelde) geitenpaden en / of wandelpaden zijn. Met een mountainbike heb je waarschijnlijk dus nog wel wat meer opties. Een wél bekende en ook in cyclosportieve tochten gebruikte klim is die vanaf Tovo, met percentages tot 26%…

[pwaplusphp album=”GirodItaliaPassodelMortirolo”]

Sella Ronda

Logo Sella Ronda Bike DayTwee keer per jaar is er rondom het Sella massief de “Sella Ronda Bike Day” (link) en C. was er ook bij tijdens de Giro van 2011 – verslag hier

Zoals de naam al doet vermoeden, zijn de wegen gedurende de dag het domein van duizenden fietsers – dat wil zeggen, tussen half negen en half vijf is het afgesloten voor gemotoriseerd verkeer.

Het Sella Rondje is ongeveer 55 kilometer lang – afwisselend wordt er met de klok mee, of tegen de klok in gereden.

Hoewel de route maar liefst 4 passen bevat, valt het qua klimwerk nogal mee. Afhankelijk van de rijrichting en je vertrekpunt, rijd je van de Gardena of de Sella alleen de laatste 5 kilometer, en ook de Pordoi is alleen “volledig” als je met de klok mee rijdt.

De vier passen:

  • Gardena (2.134 m) – profiel tegen de klok in vanuit Corvara (9,6 km – ClimbByBike.com) / met de klok mee vanaf Plan de Gralba (6 km – CBB)
  • Sella (2.244 m) – tegen de klok in vanaf Plan de Gralba (5,5 km – CBB) / met de klok mee vanuit de afdaling van de Pordoi (5,5 km – CBB)
  • Campolongo (1.875 m) – tegen de klok in vanuit Arabba (4 km – CBB) / met de klok mee vanuit Corvara (6,2 km – CBB)
  • Pordoi (2.239 m) – tegen de klok in vanuit de afdaling van de Sella (CBB – de laatste 7 km) / met de klok mee vanuit Arabba (9,4 km – CBB).

Voor de volledigheid, de links naar de volledige beklimmingen van de Gardena – 31 kilometer! – vanuit Ponte di Gardena (CBB) en de Sella vanuit Canazei (CBB). Vanuit Canzei kun je ook de Pordoi helemaal beklimmen – de eerste 5,5 kilometer loopt die gelijk op met de Sella (CBB).

Het Sella rondje – en dus dezelfde passen – maken overigens ook deel uit van de ‘Maratona dles Dolomites‘, die uiteraard wel een stuk zwaarder is met o.m. nog de Giau en de Valparola.

Het parcours van de Sella RondaHet profiel van de Sella Ronda

Umbrail pas

Een uitstapje naar Zwitserland tijdens de hoogtestage van 2011: de Umbrail pas, die op de top aansluit op de Stelvio (vanuit Bormio) – profiel op ClimbByBike hier en het verslag van mijn beklimming hier.

Profiel van de Passo dell'Umbrail vanuit Santa MariaMet z’n 2501 meter is dit de hoogste, geasfalteerde pas van Zwitserland.

En met een gemiddeld percentage van 8% is het er één die er wel inhakt – het is echter een mooie, regelmatige klim, met prachtige vergezichten en het is er niet al te druk.

Het steilste stukje ligt eigenlijk ook meteen aan het begin, waar je na een serie haarspelden wordt beloond met een prachtig uitzicht op het Müstair dal met daarin Santa Maria.

Het twee kilometer lange onverharde stuk in het midden viel eigenlijk wel mee, zeker als het niet regende – lastiger zal dat zijn geweest in de afdaling, zoals tijdens de Drieländergiro. Sinds een paar jaar is echter de hele pas geasfalteerd, dus dat probleem speelt niet meer…

Ook hier kan het in het bovenste deel flink waaien en op de open, licht slingerende stukken, kan dit wel een extra uitdaging zijn. Even voorbij de top kom je op de Stelvio uit – je kunt dan de laatste, lastige, kilometers omhoog naar de top daarvan nemen, of afdalen naar Bormio.

Een combinatie (ronde) maken met de hele lengte van de Stelvio – vanuit Prato of Bormio – is moeilijker dan het lijkt. Vanuit Bormio eerst de Stelvio over, afdalen naar Prato en dan via Sluderno naar Santa Maria voor de Umbrail, is de meest voor de hand liggende optie.

Andersom, vanuit Prato eerst de Stelvio en dan via de afdaling naar Bormio kan ook, maar je wordt dan wel veel meer uitgedaagd.

Je zult namelijk eerst nog de Foscagno over moeten en de tunnel Munt la Schera is inmiddels voor fietsers verboden.

Wel is er vervoer geregeld, dus je hoeft niet met je eigen auto / bus. Hierna kom je dan via de Ofenpas weer in Santa Maria.

Uiteraard staat het je vrij om van één van beide kanten de Stelvio te beklimmen, de Umbrail af te dalen en in Santa Maria weer rechtsomkeert te maken voor de beklimming 🙂

[pwaplusphp album=”Umbrail”]

Gavia

Verslagen – allemaal in het Engels op bikerebel.com – van mijn beklimmingen van de Gavia in 2011 hier (vanuit Bormio), hier (vanuit Legno) en van de 9e etappe (beide kanten in één rit) in de Giro van 2015 hier.

De Gavia is bijna ieder jaar wel opgenomen in de Giro en is dan vaak ook de Cima Coppi, en met zijn 2.621 meter dan het dak van die ronde, als de Stelvio er niet ook in zit tenminste. Legendarisch vanwege de etappezege van Erik Breukink in 1988 en de beruchte ‘busrit’ van Johan van der Velde in diezelfde etappe.

Je doet er – net als voor de Stelvio – goed aan om je te informeren over de weersomstandigheden op hoogte, voordat je aan deze klim begint. Zelfs bij mooi weer – in het dal – is het in de bovenste helft vaak behoorlijk koud en winderig.

Bormio

Het profiel van de Gavia vanuit BormioDeze klim is het onregelmatigst en het langst: bijna 26 kilometer met 1.400 hoogtemeters. Steil, heel steil, vlak, soms zelfs korte afdalingen zitten er in. Je kunt hier behoorlijk stuk gaan als je niet tegen ritmeveranderingen kan…

Tot aan Santa Caterina Valfurva is het op een paar korte(re) stukjes na, vooral “glooiend”. Vanaf daar begint het moeilijkste – en mooiste – stuk en is het nog 13,5 kilometer (met bijna 900 hm).

Je gaat eerst een stuk door beschut terrein, met veel bomen en ook haarspelden met mooie vergezichten. Bij kilometer 18 krijg je nog één keer een kans om het dal in te kijken richting Valvurfa, daarna loopt het met een grote bocht naar de andere kant, vanwaar het nog een paar kilometer redelijk rechtdoor loopt richting de top.

Dit laatste stuk kan – net zoals op de Stelvio vanuit Bormio – een behoorlijke aanslag op je plegen als het koud is en er een snijdende wind op kop staat. Refugio Bonetta op de top is wel altijd lekker warm en knus.

Wil je daarna afdalen richting Ponte di Legno, wees dan wel erg voorzichtig. Het wegdek ligt er beroerd bij, het is onoverzichtelijk bochtig, behoorlijk – en vaak eng – smal en de soms gapende afgrond wordt afgeschermd met niet veel meer dan een soort ‘kantelen’ van 30, 40 cm hoog. Ook de stikdonkere tunnel, zo’n 3,5 kilometer onder de top, zal je wel even in de remmen doen knijpen…

Profiel op ClimbByBike
Video van the Col Collective

Ponte di Legno

Profiel van de Gavia vanuit Ponte di LegnoVanuit Ponte di Legno wacht je de zwaarste klim, hoewel korter dan die vanuit Bormio – bijna 17,5 kilometer en dik 1.350 hoogtemeters.

Na een niet overdreven moeilijke, maar wel soms pittige aanloop, zit verreweg het moeilijkste stuk hier in de passage door de bossen, waar de percentages oplopen op tot 16%. Maar ook daarna – en zeker in het eveneens vaak koude en winderige bovenste deel – krijg je eigenlijk nergens de kans om een beetje op adem te komen.

Na een kilometer of 14 rijdt je door een niet verlichte tunnel van zo’n 500 meter – je doet er niet onverstandig aan om daar de fietslampjes maar aan te doen, want aangezien het 9% omhoog loopt, zul je er wel niet doorheen vliegen… Hierna volgen de laatste 3 – 3,5 kilometer met de mooiste uitzichten – let op als je daarvan geniet, want het is er dus erg nauw en bochtig en het wegdek is er slecht.

Profiel vanuit Legno op ClimbByBike
Video van the Col Collective

[pwaplusphp album=”GirodItaliaPassoGavia”]