Giro d’Italia 2015

Juni 2015

Giro d'Italia 2015 page header

De 2e helft van juni zaten Paula en ik weer in de Italiaanse alpen. Hoewel ik mij aanvankelijk oriënteerde op de Pyreneeën en daarna op Zwitserland, werd het uiteindelijk Italië.

Sinds onze trip in 2011 wilde ik sowieso graag terug naar dit geweldige (fiets)gebied. Zowel Lombardije als met name de Dolomieten – de regio’s Alto Adige en Veneto (Belluno) – bieden overweldigende natuur, met prachtige vergezichten en de mooiste beklimmingen.

Natuurlijk is dat een persoonlijke voorkeur – ik heb heel erg genoten van de trips naar de Franse alpen, maar fietsen in de Italiaanse alpen geeft mij een heel ander “gevoel”, een verschil in belevenis dat lastig onder woorden is te brengen…

Hoe dan ook, er werden appartementen geboekt in Corvara en Bormio (Valdisotto) en er werd een loodzwaar parcours uitgezet – daarbij ontbrak het mij uiteraard niet aan zelfoverschatting 🙂

Ondanks dat het weer niet erg meewerkte – met name in de eerste 10 dagen – werd voor wat betreft hoogtemeters weer een nieuw “record” gevestigd. Behalve de “usual suspects” als de Giau, Gavia en Stelvio, werden een aantal nieuwe beklimmingen aan de “col collectors” lijst toegevoegd, zoals o.m. Tre Cime di Lavaredo en de Würzjoch.

Bovendien werden eerder bezochte passen nu vanaf de – of een – andere zijde beklommen of van beide kanten op één dag, zoals de Gavia, Stelvio en Bernina. De Stelvio vanuit Prato was in 2008 een hoogtepunt en ik wilde die beklimming graag nog een keer doen – zelfs met de beklimming vanuit Bormio al in de benen én bij een plotseling wel erg hoge temperatuur van dik over de dertig graden in het (Prato) dal, was het ook deze keer weer een belevenis.

Meest indrukwekkend qua vergezichten was echter de afsluitende etappe in Zwitserland – met name de beklimmingen en afdalingen van de Furka en Grimsel leverden prachtige, soms surrealistische, plaatjes op. Het zit er dan ook dik in dat ik toch nog eens een Tour de Suisse ga rijden 🙂

Eerste ideeën in deze post van eind januari – voor de – Engelstalige – verslagen van dit onzalige avontuur, verwijs ik je naar de “officiële site” van de Bike Rebel.

Foto’s op Pinterest.

Spring is in the air

Spring is in the airApart from the occasional escape into an ever windy – and mostly still chilly – polder, the first three months of the year have traditionally been spent on the Tacx.

Not that I consider this punishment – riding outdoors is king, but my iGenius provides me with enough opportunities to avoid boredom. Obviously, mimicking a climb by playing a “Real Life Video” is second best, but also the “virtual worlds” in the TTS software provide enough variety to keep you entertained.

Besides, the RLV experience is as close as I can get to the real stuff when it comes to climbing. Even if I would go out, the hilly environment of the south of my country is no match. The Ardennes or Eifel provide more of a challenge, but still nothing like Tre Cime di Lavaredo.

Lees verderSpring is in the air

Giro d’Italia 2015

Tweet about the 2015 trip to ItalyNa eerst de Pyreneeën en daarna zeer serieus de Zwitserse Alpen overwogen te hebben, is het is nu definitief: dit jaar is mijn “hoogtestage” weer in Italië, waar ik een heuse Giro d’Italia 2015 door de Dolomieten heb gepland.

Zwitserland werd geannuleerd vanwege het feit dat onze accommodatie ineens 25-30% duurder werd, nadat de Zwitsers de “euro cap” los lieten.

Vergeleken met Frankrijk en Italië, is Zwitserland al een duur(der) land voor een vakantie, maar aangezien ik stond te popelen om mythische cols als de Gotthard, Grimsel, Nufenen, Susten en Albula te beklimmen, was ik bereid om extra te betalen.

Maar toen de kosten voor vijf dagen in een appartement stegen tot 800 euro, met de kans dat het meer zou worden gezien de recente financiële ontwikkelingen in de euro-zone, liet ik dat idee varen en uiteindelijk ben ik er in geslaagd om twee volle weken “vakantie” in Italië te boeken voor iets meer dan voor die vijf dagen in Zwitserland.

Lees verderGiro d’Italia 2015

Passo Giau

Met z’n 2.236 meter krijgt de Giau geen topnotering in de lijst van hoogste bergpassen in Europa, maar qua percentages liegt deze klim er niet om, zeker niet vanuit Selva de Cadore.

Onze eerste standplaats tijdens de hoogtestage van 2011 (bij Val Gardena) was al op fietsafstand van de Giau, maar in 2015 deed ik het nóg beter, want toen verbleven we in het Corvara, dus aan de ‘goede’ kant voor de Giau.

Overigens was ik in 2011 wel zo slim om de Gardena met de auto over te rijden en pas bij de voet van de Valparola op de fiets te stappen en stond de Giau vanuit Selva op het menu.

In 2015 was ik iets minder voorzichtig en beklom ik eerst de Tre Cime di Lavaredo om vervolgens de Giau vanuit Pocol te ‘bestormen’…

Verslagen – op bikerebel.com – van 2011 hier en van 2015 hier.

Een mooie pas om in een combinatieronde te rijden, zoals bijvoorbeeld ook in de Maratona dles Dolomites.

Selva di Cadore

Profile GiauDeze beklimming is die van de Maratona en is vanaf Selva di Cadore dik 10 km lang, waarin 922 hoogtemeters worden overwonnen (9,1%). Dat percentage is dus niet misselijk en zoals vriend Thomas Braun dan ook meldde: “Ah, de Giau. Rijmt op au”.

Bovendien is het naar Selva di Cadore vanuit Caprile ook nog een kilometer of 5, met daarin dik 300 hoogtemeters. Kom je vanaf de Passo Staulanza, dan is het uiteraard een “freebie”.

Dat de Giau niet voor de poes is, ervoer ik dan ook aan den lijve in 2011, toen die dus “slechts” werd voorafgegaan door de toch ook niet misselijke Valparola – de Falzarego (vanaf Pocol) was daarna haast een makkie.

En hoewel er een paar mooie haarspelden met uitzicht in de klim zitten, is deze mij verder niet in het geheugen gegrift vanwege de prachtige vergezichten, hoewel het 360 graden panorama op de top wel adembenemend was…

Profiel op ClimbByBike
Video van the Col Collective

Pocol

Profile Passo Giau - PocolDe algemeen als “makkelijke” kant van de Giau aangeduide klim is die vanuit Pocol. Die is 8,6 kilometer lang met 716 hoogtemeters – dat is “slechts” 8,3% gemiddeld.

Helaas geldt ook hier dat Pocol, tenzij vanuit de afdaling van de Falzarego, alleen te bereiken is vanuit Cortina d’Ampezzo, hetgeen zo’n 4 kilometer en 300+ hoogtemeters toevoegt. In mijn ervaring is dat dus niet echt veel makkelijker, het is alleen (iets) sneller voorbij…

Deze kant werd in 2015 beklommen vanuit Cortina – de eerste 4 kilometer tot Pocol dus gemeenschappelijk met de Falzarego – nadat de Tre Cime di Lavaredo me al had gesloopt. Het grootste deel ook nog eens in de ijskoude regen en met een fikse wind in het bovenste, meer open, deel.

Veel genieten van mooie vergezichten was er ook nu weer niet bij, maar de laaghangende bewolking verpeste waarschijnlijk ook veel. In elk geval een klim die ik niet snel zal vergeten…

Profiel op ClimbByBike

Mortirolo

Nog zo’n gevreesde, steile beklimming: de Mortirolo of Passo della Foppa, favoriete berg van Marco Pantani. Ik beklom deze in 2011 vanuit Mazzo en in 2015 vanuit Monno.

“Als je dood wilt, moet je hier wezen” – bemoedigende woorden uit “Fietsen door de wolken”…

Echter, volgens mij is de Mortirolo, de zware kant vanuit Mazzo di Valtellina, niet veel erger dan bijvoorbeeld de Gerlitzen (en wie kent dat ding?)…

Verslag 2011 hier, 2015 hier (bikerebel.com, Engels)

Mazzo di Valtellina

Profiel van de Mortirolo vanuit MazzoDeze beklimming van de Mortirolo is bijna 12,5 kilometer lang, waarin je 1.300 hoogtemeters overwint – een gemiddelde van 10% en je mag je “verheugen” op stukjes van 18, 19, 20%… Wel is de klim gelijkmatig in steilheid en pas de laatste kilometer is wat minder heftig, zodat je nog een beetje goed op de foto komt als je boven bent.

Via deze kant kom je ook langs het monument ter ere van Pantani – dat staat in bocht 11, zo’n 4 kilometer onder de top.

De top is trouwens nogal verlaten – zoals op de Zoncolan is er niks te beleven. Wil je een versnapering nuttigen, rijdt dan even door naar beneden richting Monno, want zo’n kilometer verderop vind je daar de Albergo “Passo Mortirolo”…

Profiel vanuit Mazzo op ClimbByBike.com

Profiel Mortirolo vanuit GrosioEen iets minder zwaar alternatief op de westflank, is de Mortirolo vanuit Grosio dat iets ten noorden van Mazzo ligt.

Deze klim is 15 kilometer lang, met dik 1.200 hoogtemeters. Ik heb deze tot twee keer toe als afdaling gereden, nog nooit als klim. Voor zover mogelijk te beoordelen in een afdaling, lijkt deze klim een stuk onregelmatiger, hetgeen ook wel overeenkomt met het profielkaartje van CBB.

De “makkelijkere” stukken worden echter afgewisseld door zo mogelijk nóg steilere stukken dan in de klim vanuit Mazzo, dus “iets minder zwaar” lijkt mij twijfelachtig…

Profiel vanuit Grosio op ClimbByBike.com

Profiel van de Mortirolo vanuit EdoloVanuit het (zuid)oosten kun je vanaf Edolo de Mortirolo op – dit is de aanloop naar de Tonale vanuit Ponte di Legno en de Mortirolo begint eigenlijk pas echt bij Monno.

Vanaf daar overwin je 800 hoogtemeters in ongeveer 10,5 kilometer – relatief gezien dus een makkie. En zonder overdrijving durf ik wel te stellen dat deze klim inderdaad de makkelijkste van de drie* is, hetgeen er nog altijd op neerkomt dat je er behoorlijk kapot kunt gaan…

Er zitten uiteraard ook stukken in waar de percentages flink oplopen en met name het stuk op zo’n 2 kilometer van het eind – bij San Giacomo – hakt er even flink in: onder beschutting van de bomen, loopt het percentage daar wel op naar zo’n 16%.

Vanaf deze kant kom je ook eerst langs de enige uitspanning in de buurt van de top – ongeveer een kilometer vóór je daar arriveert, kom je langs de Albergo.

Profiel vanuit Edolo op ClimbByBike.com

+++

* Er lopen nogal wat wegen naar de top van de Mortirolo, waarvan velen niet meer dan (veredelde) geitenpaden en / of wandelpaden zijn. Met een mountainbike heb je waarschijnlijk dus nog wel wat meer opties. Een wél bekende en ook in cyclosportieve tochten gebruikte klim is die vanaf Tovo, met percentages tot 26%…

[pwaplusphp album=”GirodItaliaPassodelMortirolo”]