Jan jammer…

INSTALLING SUMMER…..
███████████████░░░░░░░░░░░░░░ 44% DONE.
Install delayed….please wait.

Installation failed due to the following error: 404 error – Season not found. Season “Summer” cannot be located. The season you are looking for might have been removed, had its name changed, or is temporarily unavailable. Please try again…

Hoewel er bikkels zijn die gewoon 300 km in weer (regen) en wind (veel) fietsen – zie @DatWeetIkOokWel – C. bleef vandaag lekker thuis. Dus geen Jan Janssen Classic dit jaar en heel even werd overwogen om dan “De Hel van Wageningen” (MTB) maar te rijden, maar ook daar had hij bij nader inzien geen zin in.

Lees verder

Toertochten 2009

Toertochten 2009

Er werden dit jaar best wel veel toertochten gereden en er was natuurlijk de ontmoeting met de Grossglockner. Omdat er over een toertocht die je voor de 2e, 3e keer rijdt niet echt veel nieuws te vertellen valt, hieronder een paar korte samenvattingen.

Uitzonderingen zijn gemaakt voor de Jean Nelissen Classic (1e keer), Limburgs Mooiste omdat Woossie zowaar meereed (ook bij de JJC was hij present, maar die hadden ze al samen gereden) en voor LBL omdat C. dit jaar een ander parcours reed. Dit vanwege de voortdurende problemen met de vergunningen voor die koers…

1 september – Vuelta Toertocht

Aan de startDe Vuelta Valkenburg Toertocht was natuurlijk ook nieuw op de agenda, maar voerde langs veel bekende en enkele minder bekende wegen. De bekendste heuvels werden gemeden, hoewel de Cauberg natuurlijk wel 3x beklommen moest worden. Maar een AGR of Limburgs Mooiste is uitdagender en in krap 3u en 15m was C. klaar, ruimschoots voordat het echt begon te regenen.

Dat hij ’s middags naar de grote jongens zat te kijken en ‘nu links’, ‘onderaan rechts’ zat mee te leven is dan toch wel weer leuk… Een stuk van de (rode) 70 km lus was namelijk gelijk aan het rondje dat de profs moesten rijden, maar zij hoefden maar 2x de Cauberg op 🙂

Vuelta Valkenburg: 102,6 km / 915 hm.

 

20 juni – Jan Janssen Classic

Tegen beter weten in gehoopt dat die lange deze tocht wat makkelijker zou verteren. Nou ja, in absolute zin was dat misschien ook wel zo, want het gemiddelde lag hoger dan een week geleden, maar dat was voor de rest van de deelnemers natuurlijk ook zo.

Aangezien de JJC al eerder werd verreden (2005 en 2006) was er qua parcours weinig / geen nieuws. Wel viel het op dat ook hier het aantal deelnemers explosief is gestegen. Weliswaar ‘slechts’ 6.000 gelukkige voorinschrijvers, maar dat zijn er al gauw 3.000 meer als een paar jaar geleden en dat merk je wel bij de start en bij de ravitaillering.

Van de 38 ‘beklimmingen’ voor het bergklassement, gingen er aan C. zeker 33 ongemerkt voorbij, maar W. kraakte op allemaal. Die beloofde dan ook dat hij nu toch echt in training zou gaan, want dat ‘ie door zowat alles en iedereen voorbij wordt gereden, zit ‘m toch niet lekker.

C. probeerde lange tijd bij hem te blijven, maar ging uiteindelijk toch hier en daar maar zijn eigen gang. Daardoor had hij ‘slechts’ 5:51 op de klok staan, tegen W. 6:31… En dat over net 154 km – W. kan in elk geval nog’ tevreden’ zijn dat hij ongetraind zo’n afstand weet uit te rijden, maar C. had weinig om handen tijdens het wachten.

Het aantal hoogtemeters volgens de routebeschrijving (1.446) is wederom niet in de buurt van hetgeen de Ciclomaster noteerde (1.243) en er staan maar 32 ‘beklimmingen’ op het certificaat, maar bij de 1e en 3e bevoorrading wordt er zeer ruimhartig proviand verstrekt en alleen de laatste oversteek van de Bennekomseweg was ‘onbewaakt’ en gevaarlijk. Verder werden we goed ‘bewaakt’ door de vrijwilligers onderweg en de organisatie krijgt dus weer een dikke pluim – voor je 6 euro krijg je nergens meer en dan gaat er ook nog eens een gedeelte van je inschrijfgeld naar een goed doel…

2 mei – SFC

Weliswaar ook voor het eerst op de agenda, de Shimano Fiets Challenge, maar gezien de ervaringen met andere koersen in de omgeving niet echt verrassend. Nou ja, C. reed ook nog eens alleen de zaterdag omdat hij geen zin had in 2x hetzelfde parcours achter elkaar, hoewel je zondag natuurlijk kunt kiezen voor de 150, hetgeen zaterdag niet mogelijk is. Voor het combinatieklassement moet je sowieso zaterdag het MTB parcours doen en dat seizoen is al lang afgelopen.

Om 10:25 vertrokken voor de 105 km dus – meteen vanuit de start het Drielandenpunt op, de moeilijke afdaling naar Gemmenich, daar rechtsom weer omhoog en vervolgens via Wolfhaag de Camerig (Epenerbaan). Ja, dan kom je wel lekker op temperatuur…

Tot ontzetting van C. bleek bij de start de CM geen signaal vanaf het wiel te ontvangen – zo’n ding heeft maar liefst 3 batterijen en C. gaat op zoek naar een andere fietscomputer… Bij de ravitaillering even gecheckt bij medefietsers – dat was na dik 56 km. Aan de finish (14:30) stond er bij de meesten zo’n 103 km op de teller…

Netto rijtijd en de hoogtemeters voor vandaag worden wat lastig te achterhalen. De rijtijd zal zo’n 3:45 geweest zijn, maar aangezien de routebeschrijving maar een paar ‘klimmetjes’ aangeeft is het aantal hm wat lastiger in te schatten. Op basis van het parcours denkt C. dat het er zo’n 1.250 waren (alleen de beklimmingen).

De routekaart op de site lijkt trouwens niet te kloppen, aangezien het Drielandenpunt op de terugweg wederom, maar dan vanuit Gemmenich, beklommen moest worden.

Toertochten 2007

Toertochten 2007

Over 2007 kunnen we – qua toertochten – kort zijn: de AGR en de ‘Klimtoertocht over de Veluwe’ (i.p.v. de JJC). Cyclopaat dartelde wel dapper, maar meestal in zijn eentje, door het Limburgs Heuvelland, met af en toe een snufje Ardennen. Uiteindelijk werd er zelfs nog een heuse ‘hoogtestage‘ belegd in Brunssum e.o., met Woossie nota bene. Die was toen nog voornemens om in 2008 ‘de AGR en zo’ te rijden…

Eigenlijk alleen nog vermeldenswaard dat in Oostenrijk de aanleiding tot de definitieve doorbraak voor C. in het hooggebergte werd gevonden, alhoewel die pas in 2008 gestalte kreeg…

Klimtoertocht over de Veluwe

3 juni 2007

De Jan Janssen Classic konden ze helaas niet rijden dit jaar: Cyclopaat en Toerbeest zaten in Kopenhagen voor het EK mahjong en Woossie zat in Amerika voor zijn werk. Maar de door de Driebergse Toerclub DTC georganiseerde Klimtoertocht over de Veluwe was één groot déjà-vu voor onze helden.

Het parcours volgde namelijk grote stukken van die JJ Classic – soms weliswaar in omgekeerde richting, maar daarom niet minder herkenbaar. Zelfs het fotopunt van de JJ Classic zat er in, maar dat was nu geheel verlaten, zeg maar vandaagstaiknietopdefoto.nl’…

Woossie was door het ‘succes’ van de AGR wat overmoedig geworden en had stoer geroepen dat 110 geen probleem moest zijn. Daarop had C. natuurlijk smalend opgemerkt dat de 140 dan toch een meer voor de hand liggende keuze zou zijn, maar wederom was dat tegen dovemansoren. En dus gingen de heren voor de 110 km om 9:20 van start.

En om 13:55 waren ze weer terug – onderweg slechts 3x verkeerd gereden vanwege onduidelijke, of door onverlaten ‘aangepaste’ bewegwijzering; veel meer valt er niet te melden. Nou ja – Cyclopaat was natuurlijk behoorlijk pissig dat de Posbank niet eens in het parcours van de 110 bleek te zitten en was de rest van de middag dan ook niet te genieten. Woossie was evengoed moe en voldaan en de organisatie was verder natuurlijk gewoon goed.

En dus was de medaille weer een aanwinst – daarvoor moesten ze volgens de site 1.000 hoogtemeters overwinnen, de boordcomputer kwam niet verder dan 896. Qua kilometers klopte het wel: 113 volgens de routebeschrijving en 117 volgens de Cyclomasters, maar mét 3 foute slingers…

AGR

21 april

Met een bekkeninstabiliteit is het slecht fietsen; Toerbeest wilde wel maar kon gewoon niet en dus moesten Woossie en Cyclopaat het alleen doen dit jaar. Hoewel: T. was wel de barmhartige Samaritaan onderweg. Ze wachtte 2x met verse bidons en versnaperingen en dat gaf met name W. de broodnodige ‘rustmomenten’…

Met de auto tot station Valkenburg gebracht (C. wilde fietsend – “het is maar 17 km!”) en weer waren die watjes rond 7:45 in hun lange kleding bij de start; het was rond de 3 graden op neushoogte en dan weet je het wel. Het was natuurlijk wel prachtig weer en dat bleef het ook – was de AGR in het ‘vertrouwde’ weekeinde gereden, d.w.z. een week eerder, dan was het waarschijnlijk weer te warm geweest. Het is ook nooit goed…

Los van wat kleine wijzigingen, was de route natuurlijk nagenoeg gelijk aan die van 2005 en aangezien C. de 100 de afgelopen tijd regelmatig volgens parcours had afgelegd (de 150 ook trouwens), ging het bijna met de ogen dicht. Hoewel de bewegwijzering overigens weer niks te wensen overliet en ook de vrijwilligers hun werk wederom uitstekend verrichtten!

Rond 9:15 werd de eerste bevoorrading ter hoogte van Jos Feron bereikt. Daar waar 2 jaar geleden nog uitgebreid werd geshopt voor droge kleding en waar zowel C. als W. onlangs hun nieuwe racemonsters hebben aangeschaft, stond T. nu met een lekkere krentenbol en gevulde bidons.

Zonder kleerscheuren werd de ‘echte ravitaillering’ bereikt, waar dus niet werd gestopt en om 11:15 was bovenaan de Bergseweg (Ubachsberg) de 2e bevoorrading van onze T. Woossie had ondertussen de rust hard nodig, want die Wachelderberg viel ‘m ook al niet (meer) mee.

Met enige vrees keek hij dan ook uit naar de ‘hel’ die hem de laatste 20 – 25 km te wachten stond: Fromberg, Keutenberg en Cauberg – C. deed lekker vrolijk bij dat vooruitzicht, maar droomde ondertussen wel van de Camerig en het Drielandenpunt…

Ach en de rest is geschiedenis. W. kwam de Keutenberg helaas weer niet fietsend op, maar werd aan de voet gehinderd door één lopende MTB-er links, één rechts en een verkeerd schakelende prutser in het midden. C. ook, maar die heeft toch meer ‘macht’ en hij demarreerde er kunstig voorbij. Een praatje met de fotograaf in het voorbijgaan, leerde dat pakweg 65% er sowieso niet tegenaan rijdt…

Vervolgens het redelijk ‘windstille’ plateau over gefietst en bovenaan de Daalhemmerweg een minuut of 10 gewacht tot T. en de buren Annie & Jo in positie waren aan de meet. Lekker de Daalhemmerweg afgejakkerd en de Cauberg was een makkie; zelfs W. deed er nu maar 4 minuten over!

Uiteindelijk werd om 12:35 de finish gepasseerd; netto rijtijd ditmaal 3:49 over de 94 km, hoewel onze boordcomputers maar 92,7 km aangeven. Dat is 24,6 km per uur, of 24,4 volgens onze Ciclomasters…

Toerbeest ging ook mee op de groepsfoto en die lummels moesten natuurlijk met alle rondemissen worden vereeuwigd – ’t was weer mooi dit jaar en Woossie mag trots zijn op zijn prestatie.

Voorbereiding AGR

“C. durft het nog niet hardop te zeggen, maar verwacht dat de Bike Rebels volgend jaar voor de 200 km inschrijven” – zo sloot hij het verslag van vorig jaar af… Niet dus – door diverse omstandigheden wordt dit jaar noodgedwongen gekozen voor de 100 km.

Afijn, voordeel is natuurlijk wel dat C. en T. tegenwoordig zowat op de Cauberg wonen, dus stages hier kosten niet veel meer… Bovendien is er een heuse Tacx Flow aangeschaft, dus de strenge winter van 2006 – 2007 hebben ze lekker binnen doorgebracht 🙂

Nu het weer eindelijk wat beter wordt, kan er volop tegen bijvoorbeeld de Camerig opgereden worden – die wordt in het boekje ‘Bergop in Nederland’ als zwaarste ‘beklimming’ vermeld. Vorig jaar dreigde T. daar nog – halverwege bij Buitenlust – af te stappen…

HaJé op de LoorbergVooral C. is in z’n element en die heeft de hele Zuidoost hoek van Limburg al bedwongen. Met name rondom Elkenrade – de ‘kring’ tussen Wijlre, Eys, Ubachsberg en Ransdaal – is het een lust om te fietsen.
Nou ja, voor hem dan – lekker beuken en steeds is de koffie dicht bij. Trouwens, ook die lange is regelmatig in het Limburgse te vinden en doet dapper zijn best om op tijd voor de AGR in vorm te zijn. Op de Cauberg werd hij er trouwens wel afgereden door Bert, de ongetrainde zoon van C.

Op de foto: HaJé bedwingt de Loorberg

Toertochten 2006

Toertochten 2006

Dit jaar was een beetje een kwakkeljaar – beter dan 2007 , maar het niveau van 2004 / 2005 werd niet meer gehaald. Ook was er dit jaar geen hoogtestage, hoewel er wel werd getraind in het Limburgse land. Nadat Toerbeest en Cyclopaat daar later dat jaar zelf naar verhuisden, kon in elk geval C. nog de nodige (klim)kilometers maken (soms vergezeld door Woossie).

Qua toertochten waren de AGR en de Jan Janssen Classic de uitschieters, veel meer was het niet.

Jan Janssen Classic

17 juni

De vrienden van Toerclub Wageningen hadden het ook dit jaar weer goed voor elkaar. Het weer was prima, iets minder warm dan vorig jaar, de organisatie aan de start- en finishplaats wederom goed, kortom: de Bike Rebels waren blij ook nu weer van de partij te mogen zijn.

En ze hadden gekozen voor de 150 kilometer ditmaal, hoewel Cyclopaat lang had geprobeerd ze ‘all the way’ mee te krijgen, d.w.z. voor 200 kilometer. Hij wist namelijk nog goed dat de imposante lijst ‘bergen’ op het brevet, vaak nauwelijks uit veel meer dan vals plat bestonden. En dat na de AGR – dan moest het toch geen probleem zijn? Maar goed, hij stond alleen in zijn mening, had ook in zijn eentje de 200 kunnen rijden, maar koos uiteindelijk toch eieren voor zijn geld…

Beduidend vroeger van start gegaan, mede vanwege de verwachte ‘hitte’ (maar dat viel dus mee) en omdat de 150 niet eerst ‘linksom’ de groene lus doet, al ruim voor negenen op de foto. Het echte zware werk zit natuurlijk ook in de rode lus, eigenlijk pas vanaf de 1e controle, na 85 kilometer. De bewegwijzering vonden we trouwens af en toe wat te wensen over latend, want meer dan eens werd er getwijfeld, ternauwernood niet, of juist wél verkeerd gereden en derhalve leek het soms wel een puzzeltocht. Om de / het (?) Rozenbos en de Kaap te kunnen bedwingen, moesten we nota bene vanuit Rheden eerst weer een stukje terug, omdat het bordje richting Rozenbos niet gezien werd. En ook daar, gezien het aantal vertwijfelde deelnemers met hetzelfde probleem, waren we dus niet de enigen…

Maar de schoonheid van het parcours maakt dan wel weer een hoop goed, dus genoten werd er wel. Veel hogere percentages dan 11% werden door de fietscomputer trouwens niet genoteerd, maar wel dik 1.100 hoogtemeters. Het gemiddelde percentage van 5,2% was niet hoger dan dat van vorig jaar, de totale hoogtemeters uiteraard wel. Maar goed, gegeven de extra afstand (ongeveer 40 kilometer) was het toch ‘overall’ iets meer een uitdaging te noemen.

De ‘netto fietstijd’ was dit jaar bijna 6 uur en 21 minuten; over 154,75 kilometer gemiddeld 24,4 kilometer dus. Dat is minder dan vorig jaar, maar toen was Woossie nog in goede doen…

Afijn, tevredenheid overheerst natuurlijk – en terecht.  Cyclopaat sprak onderweg nog wel eens met deze en gene (hij moest toch steeds wachten) en hoorde zo menigeen verzuchten dat het tegen viel. Blijkt dat toch niet iedereen de AGR heeft gereden en dus moet lachen om de Jan Janssen Classic 🙂

AGR

15 april

Na hun ‘pittige’ voorbereiding van de afgelopen weken, waren de Bike Rebels vol vertrouwen in een goede afloop van hun AGR van dit jaar. Het mocht dan wel 150 kilometers over niet geheel vlak terrein zijn, de voortekenen waren gunstig; Woossie’s knieën hadden het gehouden, Toerbeest had haar aanvankelijke angst laten varen nu ze de betrekkelijkheid van het begrip ‘berg’ in Nederland had gezien en Cyclopaat had beloofd het rustig aan te doen. Bovendien, voor een club mooi weer fietsers (dat was vroeger wel anders: sla de verslagen van de AGR en Elfstedentocht 2005 er nog maar eens op na!) was de weersverwachting redelijk gunstig.

Dus, 6:00 opgestaan, toch voor de lange kleding gekozen (en maar goed ook, want zo warm was het niet) en rond 7:40 stonden ze klaar voor de teamfoto. Even later (7:48) waren ze vertrokken, waarbij opviel dat het om die tijd nog een stuk rustiger is aan de start. T. reed ditmaal niet meteen lek op de Geulhemmerberg en de Bemelerberg zorgde voor lekker opgewarmde spieren. Hierna volgde eigenlijk een traject van een kilometer of vijfendertig dat best wel een wat opliep, maar waar geen echte, benoemde bergjes in zaten.  Bij de eerste ‘verzorgingspost’ werd dan ook een klein half uurtje ‘gerust’,  want niet lang daarna wachtte de Loorberg die wél meetelde voor de bergtrui.

C. had ondertussen behoorlijk de pest in, want hij ontdekte dat hij de verkeerde CycloMaster had meegenomen, die dus niet aan de computer kan worden gehangen voor die prachtige grafieken. Gelukkig had hij de videocamera mee, dus dat verschafte nog wat afleiding; er staan heel veel zwaaiende en groetende deelnemers en toeschouwers op onze video 🙂

Na de volgende serie bergjes kwamen toch de eerste bezorgde blikken en geluiden op tape: het bleek W. en T. niet mee te vallen. Hetgeen C. natuurlijk eerst hikkend weglachte, maar nadat we een stukje door België hadden geklommen en de Camerig er nog eens een schepje bovenop had gedaan (terwijl het Drielandenpunt naderde), besloot hij toch maar wijselijk wat in te binden en net te doen alsof hij met ze meevoelde…

Nadat de ‘8 van Vaals’ was gerond en we Mechelen wederom voorbij waren, kwam de tweede verzorgingspost voor die arme sloebers dan ook als een oase in de woestijn. Hier werd ruim een half uur gerust, tot ongenoegen van C. natuurlijk, maar die durfde niks meer te zeggen. Na de Kruisberg en de Eyserbosweg was er volgens C. weinig meer aan de hand, tot aan de laatste drie beklimmingen.

Op de kaart zag Huls er dan ook niet uit als een beklimming, maar die was dat dus wél en daar boven aangekomen, was T. het dan ook helemaal zat (ook met C. die immers had ‘gelogen’) en had W. bovendien een lekke band. En hoewel C. die gauw had vervangen, dreigde het moraal onder het nulpunt te zakken. Overigens was die lekke band de enige (materiaal) malheur van de dag; C.’s achterband stond zondagmorgen ook plat, maar daar had hij gedurende de tocht geen last van. Afijn, roep op zo’n moment nog maar eens ‘we zijn er bijna jongens’, met de Bergseweg, de Fromberg én de Keutenberg nog voor de boeg – nee, C. riep niet veel meer…

Afijn, gelukkig was de Keutenberg zo druk, dat lopen daar door de meesten werd gedaan, hetgeen W. en T. dan ook maar deden en zij vonden die achteraf dus wel meevallen. Alleen C. wist ‘op de fiets’ te blijven en naar boven te fietsen, hoewel dat wel slalommend ging, gezien de drukte. Ach en dan ligt daar die Cauberg als laatste, maar daar word je door het publiek gedragen, dus dat is dan toch een makkie? Om 15:43 werd de streep gepasseerd – officieel dus 7 uur en 55 minuten over 151,4 km. Het gemiddelde is dan net minder dan 20 km / h. waar C. had gehoopt op net boven de 20, maar dat zat er nog niet in dit jaar. Nou ja, als je de ‘zuivere rijtijd’ op ongeveer 7 uur stelt (C. had 6:22 staan – die heeft de rest van de tijd lekker staan filmen), dan zit je er wel boven 🙂


C. legt filmend op de fiets de finish vast

En ja, ja, jammer: ondanks ‘geruststellende’ verzekeringen van de organisatie, ook dit jaar weer geen finishfoto van (al) onze helden. C. is wél gefotografeerd, waarschijnlijk omdat hij filmend over de finish kwam. De vlak achter hem rijdende T. en W. staan er dus niet op, terwijl sommige deelnemers zijn wel 4 keer gefotografeerd – wat een sof…

C. durft het nog niet hardop te zeggen, maar verwacht dat de Bike Rebels volgend jaar voor de 200 km inschrijven (‘Kijk maar op de kaart: ook maar 15 beklimmingen en niet eens het Drielandenpunt!’ zit hij zich in gedachten al voor te bereiden) – voorlopig zijn de andere twee Bike Rebels beretrots op de prestatie van dit jaar – en terecht!

Voorbereiding AGR

Als training voor de AGR betrokken we in het weekeinde van 24 tot 26 maart een huisje in Arensgenhout om van daaruit een paar trips te ondernemen. We hadden het Grote ANWB fietsrouteboek er maar eens bij gepakt en daaruit twee routes gekozen: nr. 99 de Plateauroute (35 km) en nr. 100 de Vijlenerboschroute (26 km).

(“Ja, dat zijn nog eens ritten” schamperde C. maar gezien de kille blikken die hij daarop terug kreeg, hield hij verder wijselijk zijn mond en reed gewoon iedere heuvel 2 of 3 keer…)

Vrijdag was het al wat te laat voor een (volledige) route, dus oriënteerden we ons op de kaart van de Plateauroute; we reden eerst de Cauberg op, volgden vervolgens een stukje de route, gingen bij Ingber linksom via de Dodemansweg eerst de Keutenberg áf, door Schin op Geul, waarna De Keutenberg volgens de AGR route werd beklommen. Fietsend door Cyclopaat, lopend door Woossie en Toerbeest 🙂 Vervolgens werd de route vervolgd maar bij Gulpen gingen we ’terug’ via wederom Schin op Geul en Klimmen richting Hulsberg.

Zaterdag verplaatsten we ons eerst met de auto (tot ongenoegen van C.) naar Vijlen om van daaruit – in omgekeerde richting – de Vijlenerbosch-route te doen. Ook nu weer met een kleine ‘detour’ want de Vaalserberg konden we natuurlijk niet links laten liggen. Waarmee we meteen in drie landen hebben gefietst dit weekeinde. De afdaling ging via België, waarna we in de buurt van Gemmenich de route weer oppakten…

C. wilde nog even van de route afwijken om van het plaatsnaambordje ‘Kuttingen’ een foto te maken (‘Zeker de zusterstad van Kötterichen’, hikte hij – dat plaatsje kwamen we vorig jaar in de Eifel tegen), maar de anderen vonden het wel welletjes.

Zondag werd de Plateauroute wederom gereden, waarbij we deze keer via de Daalhemmerweg op de route belandden. De Keutenberg werd gemeden (tot ongenoegen van…), maar de route bleek nog best wel een paar andere leuke ‘uitdagingen’ te bevatten, zoals een klim van 15% in de buurt van Euverem. Verder was het redelijk te doen; de wind blies meestal in de rug (gek genoeg) of werd ‘afgevangen’ door soms metershoge aarden wallen. En het bleef ook nu weer droog – dat de fietsen er uiteindelijk niet uitzagen, kwam omdat de wegen niet altijd even strak geasfalteerd waren natuurlijk – het blijft een landelijke fietsroute, waarbij landelijk letterlijk genomen moet worden 🙂

Al met al hebben we zo’n 110 kilometer door het vaak adembenemende Limburgse landschap gefietst. Weliswaar in drie delen, maar toch – een goede indruk van wat ons te wachten staat, hebben we waarschijnlijk wel gekregen. En het bleef droog, althans de tijd dat wij op de fiets hebben gezeten. En of dát 15 april ook zo zal zijn? We zullen zien en dan nog, het valt dus misschien niet mee, maar dat was nou toch juist ook de uitdaging?

Toertochten 2005

Toertochten 2005

Dé ritten van dit jaar waren de Elfstedentocht en de AGR, welke dan ook een aparte pagina hebben gekregen. Voor de volledigheid het archief van de belangrijkste overige ritten van 2005 – oud nieuws, maar wel leuk om (later) nog eens te lezen…


16 oktober

Het wegseizoen is ten einde en het cyclocross seizoen is begonnen! Lekker door de modder in het veld en nu de meutes van het strand af zijn, kan daarop ook weer gefietst worden. Na de Beachchallenge van vorig jaar, hebben we dit jaar gekozen voor de Beachmarathon, die voor het eerst in tien jaar weer op de kalender stond. Hoewel het natuurlijk ‘jeukte’, leek het ons verstandig om eerst maar eens rustig aan te beginnen – derhalve werd gekozen voor ‘het Kwartje’, ofwel van HvH naar Scheveningen en weer terug. Niet meer dan pakweg 33 kilometer, maar toch…

Vanwege de onzalige starttijd, 8:00 uur nota bene, moesten we er (wel) al om 5:00 uit en dat op zondag. Toch nog iets minder dan 500 idioten stonden aan de start en 350 daarvan gingen voor de Hele; ruim 100 gingen er voor de Halve (HvH – IJmuiden) en wij stonden met hooguit 10 anderen voor het Kwartje paraat. Die afstand zal de volgende keer dan ook wel geschrapt worden, maar dan gaan we toch minimaal voor de Halve… Het bleek dan ook te kort want ondanks dat we lekker op het gemak heen en weer hebben gefietst, waren we toch ruim voor 10:00 alweer terug.

Het verkleden in de toch wel frisse ochtend (rond 7:00 gearriveerd) was wel weer even wennen. We starten nog in het schemerduister, maar na een half uurtje kwam de zon over de duinen en werd het al met al aangenaam. De wind blies niet al te hard vanuit het oosten en die wakkerde pas wat aan toen wij alweer terug waren… Evengoed lekker doorweekt (je kunt nu eenmaal niet om alle mui’s heen) en de fiets begon een half uurtje na terugkomst en in de zon al bruin uit te slaan van de ‘roest’, dus het was wél een echt strandtochtje. En alleen de kenner weet dat wij ‘slechts’ het Kwartje hebben gereden – op de herinnering staat het niet 🙂


21 augustus

Een geweldig evenement, waarvoor we van tevoren ‘hard’ getraind hadden, vanwege de aangekondigde 28 km/u. Tja… De Ride for the Roses doet, qua massaliteit, niet onder voor de Elfstedentocht zo bleek, dus werd er regelmatig stilgestaan of geschuifeld. Als het dan wel ‘rouleerde’ ging het vervolgens lekker hard – het was bij wijze van spreken óf > 35 km/u óf stilstaan. Kicken was het natuurlijk wel op de (grote) kruispunten en passages over de snelwegen, waar het gemotoriseerde verkeer werd stilgelegd – we hebben menigmaal een heuse file gezien op de afritten 🙂

Het weer was gewoon goed te noemen, redelijk zonnig zelfs en de wind was alleen tegen het eind iets toegenomen, tot een nog niet eens imponerende 3 Bft – geen reden tot klagen dus (nou ja: voor Freeze natuurlijk wel).

Net als bij de AGR was het geschuifel na 115 kilometer bij de aankomst erg langdradig, hoewel het leed werd verzacht doordat een appel en een flesje (h)eerlijk water werden uitgereikt. Plus een prachtig speldje, dat overigens zo klein is, dat we het niet op de foto konden krijgen 🙂

Uiteindelijk is er door de ruim 10.000 deelnemers en bedrijven bijna 720.000 euro voor het KWF Kankerbestrijding bijeen gebracht – kijk: daar zijn we dan toch wel weer een beetje trots op…

 

Gelderse Valleitocht
10 juli

En dus dachten Woossie en Cyclopaat er eens goed voor te gaan vandaag. Stoer geworden door de ‘ervaringen’ van de laatste weken, werd een gemiddelde van boven de dertig haalbaar geacht. Of was het de inspirerende hogesnelheidstrein die de Tour de France tegenwoordig is? Zo van: dat kunnen wij ook?

Nou, dat viel dus tegen – ze werden met een ongekend fenomeen geconfronteerd: 85 van de (ruim) 100 kilometer tegenwind… En dan mocht het maar een ‘matige’ wind zijn, wisselend in kracht tussen 3 en 5, die jongens zijn duidelijk niet ‘hard’ genoeg voor zo’n confrontatie zo eenzaam en alleen, en ze vonden helaas ook geen groepjes / pelotonnetjes om bij aan te haken.

En het was natuurlijk weer belachelijk warm… Maar goed, ’t was wel een prachtige tocht, wederom strak gepijld door onze vrienden van de DTC, over grotendeels rustige landelijke wegen, langs Lunteren, Barneveld e.o. met veel ‘open’ veld, ook al goed voor de wind. Tweemaal de Maarnse berg (pfff ‘berg’ – ’t mocht wat) in het parcours en uiteindelijk toch nog bijna de verplichte 28 km/h gehaald. Met als beloning of toetje wederom een prachtige medaille voor de collectie…

Drie Waardentocht
3 juli

Woossie, Toerbeest en Cyclopaat reden vandaag de Drie Waardentocht. Toch ook een respectabele 115 kilometer langs verschillende plassen en meanderende riviertjes. Lekker weer ook wel, niet zo slecht als tijdens de belachelijk warme Jan Janssen Classic gelukkig. Bij Aalsmeer waren we even de weg kwijt, maar verder was alles – ook deze tocht weer – perfect gepijld. De doelstelling was t.b.v. de ‘Ride for the Roses’ de 28 km/h te halen, hetgeen ons wederom gelukt is; de verreden 116,84 km werd afgelegd in 4:09:22, wat neerkomt op 28,15 km/h dachten wij. En dat ondanks de weer opspelende knie van onze crashkabouter – op karakter reed ze de laatste 25 tot 30 kilometer uit, zonder dat het gemiddelde er echt onder leed…

En het leuke was, dat je vooraf zelf je aandenken mocht uitzoeken – tegen een kleine vergoeding uiteraard. En na afloop bleken ze er nog plakaatjes opgeplakt te hebben ook. We hebben nu een medaille én een trofee die echt doet vermoeden dat je wat gepresteerd / gewonnen hebt 🙂

Jan Janssen Classic
18 juni

Best weer een mooie om ‘bij te schrijven’, deze pittige toertocht. Zo langzamerhand natuurlijk geen omstandigheden voor de Bike Rebels meer, want eng stralend weer en dik 25 graden – het wordt tijd voor een zomerreces…

Afijn, volgens onze boordcomputers toch 760 hoogtemeters, dat wil zeggen: bergop. We deden er gelukkig ook 720 bergaf, dus een evenwichtig parcours 🙂

Als je het brevet er bij houdt, lijkt het trouwens heel wat, 24 beklimmingen. Veel was echter nauwelijks meer dan ‘vals plat’ en we kwamen niet boven de maximaal 9 à 10 procent (5,5% gemiddeld). Maar na zo’n 70 kilometer gaat ‘vals plat’ uiteindelijk ook niet zo lekker meer…

Toch wisten we met 25,5 km/h als gemiddelde te finishen en deden we net even minder dan 4:30 uur over de ruim 114 kilometer. En als Cyclopaat niet was klemgereden door een PC Hooft tractor met paardentrailer, hadden we er ook ‘bruto’ niet veel langer over gedaan. Maar omdat zowel zijn achterwiel een stevige slag opliep, als het derailleur bijna permanent in de spaken ratelde, moest de fietsenmaker er aan te pas komen en dat kostte bijna een uur.

Prachtige medaille natuurlijk ook weer; die hangen we ook in de galerij… Volgend jaar dan toch maar de 150, met als extra de ‘oostkant’ van Arnhem? Lekker over de Posbank en zo 🙂

Fortis Tour de Force
11 juni

Als (vroegtijdige?) voorbereiding op de Ride for the Roses: 100 km tegen minimaal 28 km/h. De 150 was net te hoog gegrepen hiervoor, want met de nodige ‘obstakels’ in de oostelijke lus (o.a. de Postbank). De 100 ging echter lekker – het doel werd gehaald (gemiddeld 28,65 km/h) waarbij geregeld stukken van rond de 32. Een wederom goed georganiseerde tocht, met een aantal ‘versnaperingen’ langs de route. De keuze voor de beloofde ‘prachtige herinnering’ ging tussen een Fortis cap en een Fortis ‘geldbuidel’ – een moeilijke keuze, voorwaar. Wij vonden de ‘stempelkaart’ dan toch de leukste herinnering, hoewel niet zo mooi als die van de Elf Stedentocht…

 

Rabo Strandrace
Den Helder – Petten – Den Helder

27 februari

Het was dit jaar lekker weer voor een strandrace eind februari. Het vroor een paar graden en er stond een windje van zo’n 5 beaufort… Ben je dan wel volledig toerekeningsvatbaar als je onder die omstandigheden 42 km over het strand gaat fietsen? In onze eigen klasse (fun heren) reden maar 117 van de 254 gestarte deelnemers de tocht uit.

Jammer dat Toerbeest net met de auto was gecrasht en niet mee reed: in de fun dames klasse finishten er maar twee… Er waren bijkans niet genoeg pick-up trucks om alle ‘opgevers’ thuis te brengen. Sommige werden zelfs met onderkoelingsverschijnselen afgevoerd. Zoals de Fransen zeggen: I rest my case…

Desalniettemin reden Freeze, Woosie en Cyclopaat de tocht natuurlijk wél uit. Ze deden er iets langer over als normaal, maar dat maakt niks uit. Cyclopaat had zelfs voor het eerst van zijn Rebelse leven een ‘hongerklop’ onderweg en moest een kwartiertje recupereren onder een strandhut – ze hebben hem wel 3x gevraagd of ze hem thuis moesten brengen, maar dát natuurlijk ‘never’!

Spinmarathon

Vergeet vandaag niet te lachen!

Op 29 januari 2005 werd er een heuse ‘spinmarathon’ gehouden op het Preventiecentrum. Georganiseerd door onze eigen Koenmando nog wel! Van 09:00 tot 21:00 kon gespind worden, in blokken van 1 – 3 uur. De deelnemers betaalden ieder 10 euro, hetgeen vervolgens nog eens werd verdubbeld door het Preventiecentrum, zodat er 1.020 euro bijeen werd gespind. De opbrengst ging geheel naar de CliniClowns en de Bike Rebels deden natuurlijk allemaal 2 of 3 uurtjes mee…