Monte Zoncolan

Als onderdeel van de hoogtestage in Italië 2011 opgenomen in het rondeboek: de gevreesde Monte Zoncolan.

Lees de verhalen op ClimbByBike en als je dan nog niet wit om de neus ziet, Google dan eens op commentaar van de profs. Damiano Cunego bijvoorbeeld: ‘De Monte Zoncolan is geen hel, is geen monster. Het is nog veel erger dan dat…’!

Verslag hier (bikerebel.com, Engels)

Ovaro

Profiel van de Monte Zoncolan vanuit OvaroVanuit Ovaro is de klim “slechts” 10,5 kilometer lang, maar wel met 1.210 hoogtemeters (11,5% gemiddeld)…

De steilste kilometer is gemiddeld 16,5% en de steilste stukken gaan aan 22%. Laat je niet foppen door het “gelijkmatig” (steile) profielplaatje – steeds als je denkt dat het niet erger kan, of als je even op adem hoopt te kunnen komen, krijg je weer een nieuw onmogelijk stukje.

Alleen tussen 8,5 en 9,5 kilometer – het stukje met de galerijen – kun je even bijkomen voor de laatste steile 800, 900 meter tot de top. Als je denkt daar dan even lekker in een uitspanning van een welverdiende versnapering te kunnen genieten, kom je bedrogen uit: er is niks te beleven…

Ik waagde mij in 2011 dus aan deze beklimming, nadat ik 3 uur in de auto had gezeten én het inmiddels – net voor één uur – dik over de 30 graden was. Dit is dan ook de enige beklimming – tot dusver – waarvan ik meerdere keren dacht dat ik het niet zou halen…

Voor de Giro van 2015 heb ik nog wel overwogen om een nieuwe poging te wagen om de Monte Zoncolan – beter voorbereid – te beklimmen, maar ik heb daar uiteindelijk wijselijk vanaf gezien.

Sutrio

Profiel van de Monte Zoncolan vanuit SutrioOp het oog iets minder idioot is de klim over de oostelijke flank vanuit Sutrio – 1.200 hoogtemeters in 13,2 kilometer en dat is “maar” 8,9% gemiddeld.

Echter, zoals je kunt opmaken uit de profielkaart, zit in deze beklimming van de Monte Zoncolan totaal zo’n 3 kilometer praktisch “vlak”…

Als je die buiten beschouwing laat, worden de hoogtemeters dus voornamelijk overwonnen in de overige 10 kilometer, oftewel net zo belachelijk steil als de klim uit Ovaro.

En in tegenstelling tot die klim, zul je hier vooral de laatste 3 kilometers flink op je tanden moeten bijten, want de gemiddelden per kilometer komen daar niet meer onder de 13%.

Profiel op ClimbByBike.com

Giro d’Italia 2011

English here (on bikerebel.com)

Giro d’Italia 2011 – Samenvatting

Eind 2010 onstonden de eerste ideeën voor een trip naar de Italiaanse Alpen. Sinds de “bestorming” van de Stelvio in 2008, wilde C. graag nog eens terug voor meer.

Hij was inmiddels op dieet, werd wat overmoedig in de (vervolg)planning, maar reed uiteindelijk wél de stage van zijn leven – tot dan…

De originele ‘planning’ kun je hieronder lezen – voor vertrek werden nog “een paar klimmetjes extra” ingepland en hij hoopte stiekem op 20.000 hoogtemeters.

Dat werden er uiteindelijk zelfs wat meer: 24.437 over 348,8 km bergop (totaal 586,9 km) – het ‘gemiddelde’ stijgingspercentage kwam op precies 7%.

Hoewel hij het soms doet voorkomen alsof het allemaal wel meeviel en ‘lekker’ ging, moest hij behoorlijk diep in de reserves. Omdat hij snel herstelde, konden er dan ’s avonds wel weer snoevende verslagen worden opgetekend, maar zo makkelijk ging het allemaal niet.

Maar dat was uiteindelijk toch ook precies de bedoeling? Als het allemaal zo makkelijk was… Je bluft jezelf echt niet zes keer achter elkaar de Alpe d’Huez op, daarvoor zul je ook tot het gaatje moeten gaan en je grenzen moeten verleggen. Dát is dan wel aardig gelukt deze stage 🙂

In totaal fietste hij 12 dagen, waarvan één een halve rustdag, met alleen de Fedáia. De Zoncolan was de meest veeleisende beklimming, voornamelijk vanwege de idioot hoge temperatuur icm. met de percentages; bovendien had hij toen al een paar dagen stevig fietsen in de benen. De Mortirolo daarentegen viel enorm mee en dat dan misschien juist weer vanwege de 4 voorafgaande dagen zonder te fietsen (OEMC in Mestre).

Het langste rondje was 99,15 km, met 2.866 hoogtemeters; de meeste hoogtemeters zaten in een trip van 64,1 km: 3.061 hm. Het heetst was het op de Monte Zoncolan – de poort naar de hel – namelijk dik 36 graden (gem. dik 33); het koudst was het op de Stelvio, speciaal de laatste dag, toen de temperatuur richting het vriespunt daalde. Hij moest toen ook fietsend naar beneden en raakte behoorlijk onderkoeld (memo: neem volgende keer handschoenen met lange vingers mee!)…

Het was een prachtige, veeleisende hoogtestage – waar mogelijk genoot hij (en Toerbeest natuurlijk ook) zoveel mogelijk. Van de natuur, de vergezichten, het lekkere eten – ook de voldoening van het uiteindelijk boven aankomen maakt veel goed. Of hij met (meer) vetrouwen de Alpe d’HuZes tegemoet kan zien is nog niet duidelijk, maar als hij deze lijn kan voortzetten, komt het vast wel goed!

Boven op de Zoncolan - missie volbracht!
Tegen alle regels – nooit je fiets boven je hoofd tillen

De verslagen

Deze zijn allemaal in het Engels, te lezen op de site van de Bike Rebel

Dag 1 (Pinei +)
Dag 2 (Valparola, Giau en Falzarego)
Dag 3 (Sella Ronda – info NL)
Dag 4 (Penserjoch, Jaufenpass en Furkelpass)
Dag 5 (Fedaia)
Dag 6 (Zoncolan)
Dag 7 (Mortirolo)
Dag 8 (Foscagno, Forcola di Livigno, Bernina v.v.)
Dag 9 (Gavia en Tonale)
Dag 10 (Ofenpass en Umbrail + top Stelvio)
Dag 11 (Gavia en Stelvio)
Dag 12 (Stelvio Mapei Day en Torri di Fraele)

Fotogalerij (‘Best of’) hier op mijn Google+ pagina.

De planning

De hoogtestage is dit jaar in Italië, met een snufje Zwitserland. Niet icm. het Austrian Open zoals in 2008, maar met het EK Mahjong dat in Mestre wordt gehouden (7 – 10 juli).

Een paar dagen daarvoor is het eerste deel van de stage: uitvalsbasis is Albergo Bräuhaus in San Pietro en onder andere tijdens de Sella Ronda Bike Day (3 juli) worden de eerste passen beklommen.

Na een onderbreking van een paar dagen voor het OEMC, wordt de stage hervat op 11 juli – vanuit het Alpen Hotel Chalet in Valdidentro, op 10 minuten van Bormio, worden dan onder meer de Gavia (Bormio / Ponte di Legno) de Stelvio (Bormio), de Umbrailpas en natuurlijk de Mortirolo opgefietst.

Als hij alle voorgenomen beklimmingen volbrengt, is de stage alleen al aan kilometers bergop dik 200 kilometer lang, met daarin meer dan 13.500 hoogtemeters (een gemiddelde van 6,8% per kilometer). Tel daarbij de voorgenomen ‘rondjes’ met extra kilometers en hoogtemeters en het is duidelijk dat dit de meest uitdagende hoogtestage tot nu toe zal worden…

Hoe het C. uiteindelijk vergaat, kun je hier later lezen…

Update: na bestudering van een paar Giro d’Italia etappes, toegevoegde (voorgenomen) beklimmingen o.a.: Passo Giau en de gevreesde Monte Zoncolan (onderweg naar Mestre voor het OEMC).