Dreiländergiro 2008

Hoogtestage 2008: Wat aan C.’s eigen ‘Dreiländergiro’ vooraf ging

In 2007 speelden Cyclopaat en Toerbeest een mahjongtoernooi in Feldkirchen en was er op de vrije maandag een excursie gepland naar de in de buurt gelegen ‘Blumenalm’, de Gerlitzen. Wat er van enige afstand uitzag als een niet zo indrukwekkende puist in het landschap, bleek tot ontzetting van die arme C. een heuse berg. Bij thuiskomst werd het profiel opgezocht op ClimbByBike en dat loog er niet om: zo’n 12 kilometer tegen gemiddeld 10% en C. zon op wraak.

En dus werd in 2008 de fiets achterop de auto gezet en werd een beklimming van deze berg gepland. Niet dat er van tevoren van onderschatting (of juist overschatting) sprake was, maar zo’n klim als de Gerlitzen moest toch te doen zijn, zelfs met niet veel meer dan La Redoute of de Camerig als ervaring.

Uiteindelijk werd de Gerlitzen gedegradeerd tot voorbereiding, want het hoogtepunt dat jaar zou de Stelvio worden. Nou ja, de voorbereiding begon aan de Tegernsee, de Gerlitzen werd van twee kanten beklommen, de Nockalmstrasse werd spontaan toegevoegd en toen (pas) werd de onvergetelijke klim naar de top van de Stelvio ingezet…

Foto’s (“best of”) op mijn Google+ pagina hier.

Handig - Google Maps
De origineel als enige beklimming geplande Gerlitzen.

Nockalmstrasse

Nockalmstrasse – 19 Augustus 2008

Door Toerbeest in een boekje met toeristische info gevonden: de Nockalmstrasse (info). Een slordige 34 kilometer lang, volgens datzelfde boekje ‘geliefd bij bikers’ vanwege het mooie karakter van de weg en maar liefst twee toppen.

C. was dan wel een beetje moe van die ‘dubbele Gerlitzer’, maar hij kon de verleiding niet weerstaan en per auto werd dinsdag’s koers gezet naar Ebene Reichenau, niet zo heel ver van Feldkirchen.

En daar gaat ie weer - de NockalmstrasseNabij Unter-Winkl, bij de brug met de veelzeggende naam ‘Teufelsbrücke’, pakte C. zijn fiets en ving de klim aan.

Al snel werd duidelijk dat met ‘bikers’ motorrijders wordt bedoeld en zeker niet onze fietsende held. Niet dat hij er nou zo veel last van had, maar het is wel jammer om gestoord te worden door motorduivels die de indruk wekken alleen uit te zijn op een zo snel mogelijke race naar boven. Dat druist toch inderdaad in tegen de aard van deze prachtige weg.

Een glooiend karakter...Wat voor een motorrijder ‘glooiend’ is, is voor een fietser trouwens al snel een – stevige – klim. Het gemiddelde over de eerste klim (12,2 km) is 7,4% en over de 2e klim (6,8 km) is dat 7,5%. En op beide trajecten vind je een behoorlijk aantal kuitenbijtende stukjes van 12% gemiddeld…

De tussenliggende afdaling van krap 6,5 kilometer (hoogteverschil bijna 500 meter) werd in nog geen 6 minuten afgelegd – wel netjes was dat zowel auto’s als motorrijders keurig opzij gingen zodra ze je aan zagen komen. Vervolgens werd vanaf 1.530 meter weer de klim ingezet.

Pas na de 2e klim achterom kijkend zie je gedeeltelijk wat je geklommen en gedaald hebt. Het is zeker geen Stelvio, maar het ziet er wel mooi uit… Onderweg is er overigens het nodige te zien – over de hele Nockalm kom je allerlei bezienswaardigheden tegen. C. fietste bijna overal stug aan voorbij – hij was immers in training voor de Stelvio, maar hij zag het – en genoot – wel…

De Nockalmstrasse in cijfers

Afstand: 25,4 km
(tot 2e top – retour met de auto)
Tijd: 1 uur 50 minuten
HM:  1.416 over 19 km gem. 7,5% (max. 18%)

Het profiel